کد خبر: ۱۶۸۴۹
تاریخ انتشار: ۰۳ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۶:۲۹-23 May 2020
محمدرضا زائري در گفت وگويي كه از نظر مي گذرانيد از تجربه «خانه روزنامه‎نگاران جوان» گفت؛ تجربه اي كه با «موفقيت اوليه، پرهزينه در تداوم و نافرجام در پايان» همراه بود؛ تجربه اي كه يك روحاني جوان و خلاق آن را خارج از چهارچوب هاي رسمي و دولتي و بوروكراسي مرسوم اجرايي كرد و به قول خودش از هردوسوي ميدان «ناسزا» شنيد و البته از هردوسوي ميدان هم دلخور و گلايه‎مند است
. همه اين‎ها هزينه اي است كه زائري مي گويد معلوم هم نيست به درد شب اول قبرش بخورد! زائري را بدون نشريه و رسانه و حواشي آن نمي توان تصور كرد، به همين‎خاطر اين روزها در دفتر كوچكش باز هم مشغول نوشتن و درآوردن نشريه است، اما اين‎بار، تخصصي و بدون حاشيه و جنجال؛ و البته با حضور پر جنب‎وجوش جوانان. اين شايد درسي باشد كه زائري از تجربه «سال‎هاي خانه» گرفته است.

آقاي زائري! ايده تشكيل خانه روزنامه‎نگاران جوان از كجا شكل گرفت؟
ايده تشكيل «خانه» بر اساس شرايطي بود كه در جشنواره مطبوعات سال 1374 وجود داشت. در حاشيه اين جشنواره و در بخش جنبي آن، مسابقه روزنامه ديواري براي نوجوانان ترتيب داده بودند كه با استقبال خيلي زيادي مواجه شد و مسئولان وزارت ارشاد در آن زمان احساس كردند كه اين ظرفيت و قابليت ويژه اي است كه بايد آن را هدايت كرد. در همين راستا در دبيرخانه جشنواره مطبوعات، يك بخش مستقلي به نام «خانه روزنامه‎نگاران جوان» شكل گرفت. اين به اواسط سال 1374 برمي‎گشت. آقاي اشعري، معاون مطبوعاتي ارشاد، در اين مقطع از من خواستند كه به مسئله «خانه» به‎طور جدي فكر كنم و چيزي كه به من پيشنهاد شد، يك يا چند برگ كاغذ بود؛ من اجازه خواستم كه مشورت و تأمل كنم كه با دكتر حسام‎ الدين آشنا مشورت كردم و اين ايده، پخته و قابل اجرا شد و بعد از اين مشورت بود كه هيئت‎امناي اوليه و هيئت‎مؤسس خانه شكل گرفت.
شما قبل از مسئوليت در «خانه روزنامه‎نگاران جوان» چه سوابق مطبوعاتي و فرهنگي و...داشتيد؟
من در بنياد انديشه اسلامي، در زمينه انتشار مجلات براي كودكان و نوجوانان ايراني مقيم خارج از كشور از تجربياتي برخوردار بودم؛ دركانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان هم سوابق و فعاليت‎هايي داشتم.

به ماجراي خانه برگرديم، بعد از نهايي شدن و تأييد پيشنهاد شما، كار چطور پيش رفت؟

من شديدا از اين كه خانه ساختار دولتي و رسمي داشته باشد، احتراز مي كردم و تجربه هم نشان داده بود كه اين‎طور كارهاي رسمي و دولتي و... موفق نخواهد بود. من پيشنهاد مشخص و تدوين شده‎ام براي خانه را به آقاي اشعري تقديم كردم؛بنا بر اين شد كه خانه مستقل باشد، اما ارشاد از آن حمايت كند و حتي درصورت انحلال اموالش به ارشاد بازمي‎گشت كه اين اتفاق افتاد. يك تركيب اوليه از هيئت مؤسس را تشكيل داديم و مؤسسه را رسما ثبت كرديم، اهداف خانه دقيقا همان اهداف وزارت ارشاد بود مثل ارتقاي سطح كيفي و كمي فعاليت رسانه اي در كشور و از اين‎طور اهداف، ولي كاري كه ما كرديم، اين بود كه از نظر اداره و ساختار به‎طور دولتي و با تشريفات بوروكراسي نباشيم؛ اين بود كه بلافاصله فعاليت را شروع كرديم و بنا را گذاشتيم كه در دهه فجر همان سال كار را شروع كنيم كه اين كار الحمدالله انجام شد.

هيئت مؤسس خانه روزنامه‎نگاران جوان چه كساني بودند؟
آقايان سيدمهدي شجاعي، اشعري، ميرباقري، صادقي رشاد، محسن اسماعيلي و بنده.
اين تركيب پيشنهاد شما بود يا خواست وزارت ارشاد؟
پيشنهاد خودم بود، چون مثلا آقاي اسماعيلي جزو مشاوران آقاي اشعري بود و هركدام از آقايان هيئت مؤسس جايي مشغول بودند. در واقع مي خواستيم در اين تركيب، چهره هاي فرهنگي مؤثر و مسئوليت‎دار نظام را داشته باشيم. در مقطع بعدي يك تركيبي به نام هيئت مديره تعيين شد كه عبارت بودند از: بنده و آقايان اشعري و اسماعيلي؛ و بعد از آن يك شوراي هفت نفره مشاوران خانه تشكيل شد كه عبارت بودند از: دكتر آشنا، شكرخواه، جواد محقق، هادي خانيكي، سيدفريد قاسمي، ميرزابيگي و علي اكبر كسائيان.
اولين اقدام اجرايي خانه بعد از اين مراحل اداري چه بود؟
اولين كاري كه ما كرديم اين بود كه چون تعداد زيادي از نشريات دانش‎آموزي در مدارس را سراغ داشتيم، فراخواني عمومي داديم و به سراغ‎شان رفتيم و بعد شروع به تدوين جزوه هاي آموزشي روزنامه‎نگاري به زبان ساده كرديم كه در دهه فجر سال 1374 با حضور وزير ارشاد در ساختمان خيابان شهيد مطهري، كار خانه رسما شروع شد و نوجواني كه آن روز قرآن تلاوت كرد آقاي مرتضي توكلي بود كه امروز از روزنامه‎نگاران خوب كشور است. بعد از افتتاح، از حلقه اي از دوستان فعال فرهنگي مانند آقايان كاشفي خوانساري، اميرحسين مدرس، توكلي، اسدزاده و محسنيان راد و... براي تشكيل كلاس هاي آموزشي استفاده كرديم و سعي كرديم مجموعه مدرسان هم از همه طيف ها باشند و فقط يك جريان سياسي در آن نباشد. از همان آغاز، شايد بيشترين بار اجرايي بر دوش آقاي موسوي جزائري (قائم مقام مجموعه) و آقاي سيدياسر حيدري و شاماني و خلجي و سيدآبادي بود كه شبانه‎روزي و كاملا خارج از چهارچوب هاي رسمي اداري، عاشقانه كار مي كردند. در آغاز سال 1375 به ساختمان خيابان مدائن آمديم و در جشنواره مطبوعات سال 75 حضوري فعال داشتيم، جزوه هاي آموزشي‎مان را در جشنواره پخش كرديم و براي كلاس‎هاي‎مان ثبت‎نام به عمل آورديم و سررسيد مطبوعاتي خانه را هم منتشر ساختيم.
بازخوردهاي سياسي نسبت به «خانه» از كي شروع شد و اصولا جناح هاي سياسي چپ و راست چه نگاهي به مجموعه آن داشتند؟
بازخوردهاي سياسي نسبت به «خانه» از اواخر سال 1375 و اوايل سال 1376 شروع شد. چون صف‎بندي هاي جامعه، در آستانه دوم خرداد 1376، در حال تغيير و تحول اساسي بود و جامعه به سمت سياسي شدن و انتخابات رياست‎جمهوري پيش مي رفت و از طرف ديگر هم در عرصه رسانه‎اي، «خانه» فعاليت هاي چشمگيري داشت و تيزرهاي تلويزيوني‎اش پخش شده بود. ما از دهه فجر 75 انتشار نشريات خانه را هم شروع كرده بوديم كه با تيراژ خوبي مواجه شده بود. در اين فضا، بازخوردها به «خانه» شروع شد.

جناح چپ تحليلش اين بود كه «خانه»، دورخيز جناح راست براي تأمين كادر رسانه اي و فرهنگي خود براي 20 سال آينده است. دفتر تحكيم وحدت هم نسبت به ما حساس شده بود و روي مجموعه «خانه» زوم كرده بود. فضاي سياسي در جامعه مرتب شديد‎تر مي شد و ما هم چون واقعا فضاي شكل‎دهنده‎مان سياسي نبود و افراد «خانه» هم سياسي نبودند، نظاره‎گر اين فضا بوديم، تا در مقطع انتخابات، نشريه «خانه» از هر چهار نامزد انتخابات تقاضاي مصاحبه كرد، ولي فقط آقاي ناطق وقت مصاحبه داد و مصاحبه انجام شد، اين باعث شد كه خيلي ها فكر كنند خانه، سياسي است و به‎نفع آقاي ناطق وارد ميدان شده است. در اين مقطع حدود 5 هزار نفر در خانه عضويت داشتند؛ ما يك آرماني را محقق كرديم كه در خانه هم بچه هاي شهرك غرب بودند و نشريه تجربي‎شان را منتشر مي كردند و هم بچه هاي بسيج جنوب شهر غرفه و نشريه داشتند و در كنار هم اين‎ها كار مي كردند و يك فضاي تعاملي خيلي خوبي ايجاد شده بود كه جامعه به آن نياز داشت؛ ما مسابقه نامه به رهبري را برگزار كرديم كه برنده ارمني و از اهل سنت داشت.

پس شما از خروجي خانه رضايت داريد؟
بله كاملا، ما نيروهاي خلاق و توانمندي را تربيت كرديم كه امروز عمده‎شان در حوزه هاي فرهنگي و رسانه اي فعال هستند، از صداوسيما بگيريد تا روزنامه ها و رسانه هاي مختلف. ما در مجموعه خودمان از «پيام فضلي‎نژاد» تا «فرناز قاضي‎زاده» را داشتيم؛ البته بايد اعتراف كنم كه بخش عمده اي از موفقيت خانه به‎خاطر اقتضاي اجتماعي آن دوران بود كه ما هم اين فضا را تكميل كرديم.

دقيقا شما چه مي خواستيد؟ الگوي ذهني شما چه بود كه با اين فضا چفت شد و موفق درآمد؟

ما مي خواستيم يك كار با مبناي بسيج ولي با ادبيات مدرن در حوزه رسانه انجام بدهيم، اين در شعارهاي‎مان هم وجود داشت و چيزي كه فكر مي كنم در موفقيت اين ايده خيلي نقش داشت، باور كردن صداقت ما از سوي مخاطبان متكثر و متنوع بود. مثلا شعار ما اين بود كه «تو بنويس، ما منتشر مي كنيم» يا «جايي كه هر نوجوان مي تواند بنوسيد». اگر به‎صورت مذاكرات هيئت امنا و هيئت مؤسس خانه مراجعه شود، مي شود فهميد كه در آن فضاي فرهنگي، كارشناسانه و دقيق عمل شد، ايده هاي نويي هم اجرا شد، مثلا شكل و مدل تبليغات مدرن در نشريات خانه اجرايي شد و محصولات فرهنگي چون كلاه و تي‎شرت مخصوص توليد شد و اولين نشريه صوتي و الكترونيكي هم در اين مقطع از سوي خانه منتشر شد.
بعد از دوم خرداد و روي كارآمدن دولت جديد، وضعيت «خانه» چطور شد؟
بلافاصله بعد از تغيير دولت، فشار زيادي بر ما وارد شد كه «خانه» را واگذار كنيم؛ در واقع مشكلات ما از همين مقطع شروع شد و قبل از آن «خانه» مشكلي نداشت. آقاي مهاجراني در ملاقاتي كه باهم داشتيم، خيلي صريح و روشن گفت كه شماها بايد برويد و خط و ربط ما با هم هماهنگ نيست. ايشان خيلي زود هم شخص ديگري را براي مديريت «خانه» منصوب كردند. اول، قصد اين بود كه آقاي فريدون عموزاده خليلي به «خانه» بيايد كه به دلايلي نشد، ولي آقاي سعيد پورعزيزي را رسما براي مديريت «خانه» منصوب كردند.

 ما گفتيم كه طبق اساسنامه، هيئت مديره بايد مدير را تعيين كند و اگر هيئت امنا بگويند من مي روم و اين كار تغيير و جابه‎جايي بايد قانوني باشد. ما در برابر اين فشار مقاومت كرديم كه اين براي ما گران تمام شد؛ روي هيئت امنا هم فشار سياسي زيادي صورت گرفت و حتي تهديد كردند كه بحث سوءاستفاده از بيت‎المال و افشاگري هاي مالي را پيش مي كشيم، فشار شديد سياسي باعث شده بود كه هيئت امنا انفعال داشته باشد و بسياري از هيئت امنا عملا كنار كشيدند چون دنبال دردسر نمي گشتند و حتي ديگر در جلسات هم شركت نمي كردند و البته ما هم به آن‎ها حق مي داديم. ارشاد در دولت جديد به هرقيمتي بود امضاهاي هيئت امنا را گرفت، ولي بازهم از نظر قانوني مشكل وجود داشت. ارشاد اصرار داشت يك شكل صوري به انتقال و تغيير مديريت خانه بدهد. آقاي پورعزيزي نهايتا منصوب شد و درگيري‎هايي هم در خانه ايجاد شد؛ برخلاف آن چه كه بعدها عده اي مي گفتند، من هيچ تشويشي در اين رابطه نداشتم و بهانه اي براي ادامه درس و رسيدن به امور خانواده پيدا كرده بودم.

از جناح راست دلخور شده بوديد كه از شما در اين قضيه حمايت نكرد؟
ببينيد ما توقعي نداشتيم، نمي توانم بگويم دلخوري ايجاد شده بود. در تقسيم‎بندي هاي سياسي كسي مورد حمايت قرار مي گيرد كه حمايت از او عايدي داشته باشد، ما از دو صف و از هردوجناح ناسزا شنيديم.
ماجراي رفتن و آمدن دوباره شما به «خانه» در دولت خاتمي چه بود؟
ماجرا به اين شكل بود كه نقل و انتقال تمام شده بود و ناگهان آقاي سعيد پورعزيزي زنگ زد و گفت بيا خانه را تحويل بگير. من تعجب كردم؛ چون چند روز قبل تحويل داده بودم، در توضيح گفت كه يك كسي اين نظر (تحويل مجدد خانه به بنده) را گفته كه ما نمي توانيم روي حرفش، حرفي بزنيم. ظاهرا آقاي مهاجراني در گزارشي كه به رهبري داده بودند در مورد نقل‎و‎انتقال و تغيير مديريت خانه مطالبي را عنوان كرده بودند كه آقا گفته بودند چرا اين‎كار را كرديد؟ آن جا كه داشت كار خودش را مي كرد و چرا مجموعه را برهم زديد؟ واقعا اگر لطف و عنايت صريح آقا نبود، دل و دماغ برگشتن به آن مجموعه را نداشتم.

 البته به‎خوبي مي دانستم كه از اين به بعد با چه چشمي به من و «خانه» نگاه مي كنند و قطعا شرايط سخت‎تر مي شد، از اين جا بود كه مشكلات، شكل جديد و جدي‎تري پيدا كرد. ما به‎عنوان مجموعه اي كه عائله زيادي داشت و مرتب مراسم و جشن و كلاس و... داشت؛ درآمد كمي داشتيم، ارشاد حتي روي كاغذ سهميه‎بندي ما هم سخت‎گيري مي كرد و فضاي سياسي كشور هم سياه و سفيد شده بود و مجموعه «خانه» هم متهم بود كه با جريان راست همراه است. ما ابتدا فكر مي كرديم با لطائف الحيلي مثل فروش كاغذ كه قبلا اصلا اهل آن نبوديم، مي توانيم مشكلات را حل كنيم، اما نشد. حتي يك طبقه از ساختمان را اجاره داديم تا مشكلات مالي را حل كنيم؛ انتظارات داخلي و فشار بيروني مرتبا روي ما زياد مي شد و ارشاد هم طبعا هيچ حمايتي از ما نمي كرد، هيچ‎كدام از شش نفر هيئت امنا هم در جلسات شركت نمي كردند و عملا هيچ كاري نمي شد انجام داد. ما در مرداد 1377 با مشكل نشريه هم مواجه شديم و نهادها و مؤسساتي هم كه بخواهند از خانه به‎صورت كلان حمايت كنند و آن را ظرفيتي براي نظام ببينند در ميدان نبودند. بعدها برخي از اشخاص سياسي صريحا در جواب درخواست كمك و حمايت، از منطق «چي گير ما مي آيد؟» استفاده مي كردند. اين فضا از دوم خرداد 1376 تا تابستان 1377 كه كار «خانه» تمام شد، دائما ادامه داشت.

نقطه پايان «خانه روزنامه‎نگاران جوان»، مطلبي در نشريه «خانه» بود كه واكنش‎هايي را آفريد و نهايتا به تعطيلي نشريه و بازداشت شما انجاميد. جريان دقيق آن چه بود؟

در صفحه عقايد و معارف نشريه «خانه» ستوني داشتيم كه نامه هاي يك خانم جوان به يك استاد دانشگاه بود؛ شكلي صريح و به‎دور از كليشه داشت و سئوال و جوابي بود. اين خانم، خانواده اي غيرمذهبي داشت و در آن مقطع دانشجوي پزشكي بود. اين نامه ها مربوط به دوران دبيرستان و تحصيل او مي‎شد كه نهايتا مذهبي شده بود و ما اين نامه ها را به‎طور تدريجي در نشريه «خانه» چاپ مي كرديم. نامه ها واقعي بود ولي بازنگري و ويرايش مي شد، چون از نظر جا محدوديت وجود داشت. در يك شماره مجله، يا سئوال يا جواب درج مي شد و همين باعث آن ماجراي معروف شد. جالب است كه اولين‎بار نشريه شلمچه آقاي ده‎نمكي تيتر زد كه اهانت «خانه» به حضرت امام(رحمت‎ا...) و بعد كفن‎پوش ها در قم راه افتادند. طيف اصلاح‎طلب هم بدش نمي آمد از اين ماجرا؛و تحليلش اين بود كه حالا كه نظام، نشريات اصلاح‎طلب و دوم خردادي را توقيف مي كند، اين نشريه راستي را هم بايد توقيف كند. از سوي ديگر، افراطي هاي جناح راست هم كه فكر مي كردند ما تحت حمايت ارشاد هستيم مرتبا بر اين آتش بنزين مي ريختند، حتي كار به آتش زدن ساختمان «خانه» و حمله به آن و تهديد به بمب‎گذاري و... هم كشيد و اين ماجرا به بازداشت من منجر شد.

دادستان وقت تهران به من گفت بگو كه گولم زدند! و به‎نوعي دنبال دست هاي استكبار و توطئه هاي آمريكا در اين ماجرا مي گشت كه من قبول نكردم و گفتم نمي توانم دروغ بگويم، چون توطئه اي وجود نداشت؛ خلاصه اين كه چپ و راست از تعطيلي «خانه» خوشحال شدند. خوب است اين خاطره را هم اين جا بگويم كه من در يك دوره اي پيش آقاي خاتمي و ابطحي رفتم كه البته خيلي محبت هم داشتند و با لطف برخورد كردند. به آقاي ابطحي گفتم من سئوالي دارم و سئوالم اين است كه ما در «خانه»، همه شعارهاي‎مان نوگرايانه بود و شعارهاي دولت شما هم چنين بود، پس چرا از ما حمايت نكرديد؟ آقاي ابطحي گفت شما بايد اردوگاهت را بالاخره معلوم كني كه در اردوگاه جنتي هستي يا اردوگاه ما؟!

البته ظاهرا هنوز هم اردوگاه‎تان را معلوم نكرده‎ايد!

بله، ظاهرا! به‎هرحال من بازداشت شدم و زندان رفتم و نشريه «خانه» هم ورشكست و تعطيل شد و در يك فاصله زماني حدود 2 سال و نيم عملا تعطيل ماند؛ يعني از، بهمن 1374 تا تابستان 1377. توليد فرهنگي و كارهاي خانه طوري بود كه كمتر كسي باور مي كرد در اين مدت كم اين همه فعاليت انجام شده باشد؛ البته در آغاز، حمايت ها و اعتمادهاي بزرگي به ما شد و ما هم به اين اعتمادها و حمايت ها خيانت نكرديم.

هزينه هاي «خانه» از بدو تأسيس تا تعطيلي چقدر بود؟

هزينه هاي ما در برابر ساير هزينه‎هايي كه در عرصه فرهنگ انجام مي شد، تقريبا هيچ بود، به دليل اين كه ما به روش دولتي و مرسوم هزينه نمي كرديم؛ امروز در اداره هاي دولتي، سيم‎كشي ساختمان را هم جزو هزينه ها و كارهاي جاري گزارش مي كنند؛ در صورتي‎كه ما اين كارها را اصولا گزارش نمي كرديم و خيلي وقت ها از جيب هزينه مي كرديم و حتي در مقطعي بنده با پيكان خودم نشريه را از چاپخانه مي گرفتم و براي توزيع مي بردم. حتي از سازمان بازرسي و حراست ارشاد وقتي به «خانه» آمدند كه حساب ها را رسيدگي كنند، اول با حالت شك برخورد مي كردند و به مرور كه كارشان را انجام دادند، ديدند كه حتي يك ريال هم تخلف وجود ندارد و حتي يك نفر از همين ها از من حلاليت طلبيد.

فكر مي كنيد دليل عدم موفقيت تجربياتي مثل «خانه»، مثلا باشگاه خبرنگاران جوان صداوسيما چه بود؟
چون در فضاي سياسي رسمي تشكيل شده اند، قاعدتا نمي توانند آن خلاقيت و فراغ بال و تحرك لازم را داشته باشند. ما با كساني كار مي كرديم كه اصلا در قيد و بند كار اداري و رسمي نبودند، مثلا بارها مي شد كه يك نوجوان شهرستاني ساعت 9 شب به خانه مي آمد؛ چون واقعا فكر مي كرد خانه، خانه روزنامه‎نگاران جوان ايراني است. اين‎طور نبود كه كارمندهاي خانه ساعت 8 بيايند و 4 بروند، همه كارها روي شوق و شور و انگيزه بود و متأسفانه اين ديگر جايي تكرار نشد يا من خبر ندارم اگر تكرار شده باشد.

محمدرضا زائري چه بهايي را براي «سال‎هاي خانه» پرداخت كرده است؟
بهايي كه من پرداختم، اين بود كه راه افتادن بچه‎ام را نديدم، از دست دادن جواني‎ام بود، از دست دادن فرصت تحصيل و درسم بود، البته من نمي توانم با قسم و آيه بگويم كه اين كارهايي كه در «خانه» كردم، به درد شب اول قبرم مي خورد يا نه!
فكر مي كنيد دوباره بشود شاهد تأسيس نهادي چون «خانه» بود؟ خود شما حاضريد دوباره آن را تكرار كنيد؟
اين ظرفيت همچنان وجود دارد. اگر تدبير كلاني در نظام وجود داشته باشد، بايد از اين ظرفيت عظيم استفاده كرد. ما در آينده نمي توانيم جلوي رسانه را بگيريم، بلكه بايد مخاطب فعال تربيت كنيم كه رسانه بيگانه را خنثي سازيم. با پارازيت و بگير و ببند نمي شود مقابل اين موج ايستاد. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم، اين موج رسانه ها، بر ما غلبه پيدا مي كنند. ولي ما چاره اي جز تربيت مخاطب نداريم، البته خيلي اميدي به اين اتفاق ندارم.

عاقبت «خانه» چه شد؟ البته از نظر فيزيكي و ظاهري!

ارشاد، ساختمانش را تحويل گرفت. اين را هم براي حسن ختام بگويم كه قبل از دولت احمدي‎نژاد ما شاهد اين مسئله بوديم كه جناح مقابل، ظرفيت مجموعه «خانه» را درك كرد و به‎دنبال استفاده از اين ظرفيت بود، اما متأسفم بگويم كه در اين دوره تنها دغدغه ارشاد اين بود كه ساختمان «خانه» را پس بگيرد و گويا كه ارشاد مشكل همين آپارتمان سه طبقه را دارد! و اصلا توجهي به ظرفيت اين مجموعه نشد و «خانه» فقط در حد يك «ساختمان» ديده شد!

منبع: هفته نامه پنجره/ارژنگ آلادپوش
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان