کد خبر: ۱۶۶۷۷
تاریخ انتشار: ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۱۱:۲۳-16 May 2020
سیاست جاده لغزنده ماکیاولیسم‌زده است. از قضا شیب سیاست، به سمت ظلم است.
عصراسلام: یکی از مولفه‌های روشن بقا در سیاست، مهارت و توان کنترل افکار عمومی است. لذا از کامنت‌گذار خُرد تا مدیر بزرگ‌ترین رسانه‌های بین‌المللی، می‌فهمند که باید تولید خبر و تحلیل، را جدی بگیرند. یکی از دلایل رادیکال بودن فضای مجازی، همین است. تقریبا تمامی رسانه‌ها از مولفه‌های جانبدارانه و جوسازی در ایجاد فضای مورد نظر خود، ذره‌ای دریغ نمی‌کنند.

بگذریم که اکنون، برای بسیاری، پیچیدگی‌های هدف قرار دادن ناجوانمردانه مخاطب در القای مقصود، رنگ الهی هم به خود گرفته است. در مورد گروه‌های غیرارزشی هرگز امیدی به کنار گذاشتن این رویه ویرانگر نیست. آنها با این روش، اخلاق و ذائقه بشریت را گروگان گرفته‌اند. اما در مورد نیروهای اخلاق‌محور و مذهبی این روش به مانند موریانه، بر جان و اخلاق اثر گذاشته و بی سر و صدا، آن را پوک و متلاشی می‌کند.

برخی از مولفه‌های جوسازی یا پروپاگاندا را مرور کنیم:

سیاه و سفیدنمایی (Black-and-white fallacy):

به عبارت دیگر، "یا با ما یا بر ما" و "دوگانه‌سازی‌های کاذب"، این روش برای از کار انداختن فکرهای مستقل و مقابله با افشای ایرادها و جهت خودحق‌نمایی مطلق است. در اینجا عقلا نمی‌توانند با راه‌حل‌های عاقلانه و به موقع، حاکمیت و سایر گروه‌های حامی را از خطای محاسباتی نجات دهند، چون از جوسازی بر علیه خود هراس دارند. یعنی جرئت نداری بگویی نه با شما نه با آنها.

برچسب زدن (Name Calling): 

این روش به منظور برانگیختن وحشت یا تعصب افراد جامعه علیه یک گروه مخالف استفاده می‌شود. تا شما نظری بر خلاف قرائت حاکم بر برخی گروه‌ها بدهید با عناوین "لیبرال"، "سازشکار"، "خائن به خون شهدا"، "همصدا با بیگانگان، "همصدا با فلان رانده‌شده منحرف" و ... مواجه می‌شوید. به راحتی استدلال و تحلیل سخنان شما جای خود را به عناوین مرعوب‌کننده می‌دهد. 

حمله شخصی (Ad hominem): 

حمله کردن به شخصیت فرد، به جای نقد افکار و آرای فرد (مثلاً اتهام روابط نامشروع یا خیانت به کشور)، به راحتی طرف مقابل را عصبی و منفعل می‌سازد. او از ضرورت پرداختن به موضوعی خاص می‌گوید و ما خودِ فرد و عقایدش را قضاوت می‌کنیم.

تکرار (Ad nauseam): 

انقدر یک مطلب کم‌اهمیت یا قبلا پاسخ‌داده‌شده را تکرار می‌کنیم تا به خوبی روی طرف مقابل بنشیند و با کلنگ هم کنده نشود تا کم‌کم به عنوان یک حقیقت بدیهی پذیرفته شود.

حقیقت گزینشی (Selective truth): 

تاکید عمدی بر بخشی از واقعیت‌ها با هدف انحراف افکار عمومی.

توسل به قدرتمندان (Appeal to authority):

برای اثبات درستی یک سخن، به جای استدلال منطقی، به مرجعیت و اقتدار و محبوبیت گوینده آن استناد می‌شود. هر چقدر گوینده آن، قوی‌تر، دهان منتقدان و مخالفان، بسته‌تر.

غیراسلامی و گناه کبیره بودن تک تک موارد بالا و موارد دیگر از شاخصه‌های پروپاگاندا، بسیار بدیهی و البته توضیح آن مفصل است. جبهه حق و باطل لزوما دوگانه نیست. گاهی هر دو جبهه بر باطل شکل گرفته است. در دعوای بنی‌امیه و بنی‌عباس، حقی وجود ندارد. جرج دبلیو بوش بعد از واقعه یازده سپتامبر فریاد می‌زد که یا با ما هستید یا با تروریست‌ها! مقام معظم رهبری گفتند که نه با شما هستیم و نه با تروریست‌ها!
تمرکز بر لقب دادن به جای استدلال و برهان و جدال احسن از اسلام نیست. تمرکز بر من قال به جای ماقال از اسلام نیست. شیطنت از اسلام نیست. 

اسلام از این ظلم‌های فاحش مبراست، اما آیا ما مدعیان، مبتلا به این شاخصه‌ها نیستیم؟ به عبارت دیگر در انقلاب اسلامی این‌ها را نداریم، در اسلام انقلابی‌مان چطور؟


روح‌الله جلالی
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان