کد خبر: ۱۶۶۷۲
تاریخ انتشار: ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۲۳:۲۳-15 May 2020
فـردی که دچار بیماری در اثر ویروس کرونا شده بود می‌گفت: رفتار همسایگانم باعث شد که از این‌که شرایطم را با آن‌ها در میان گذاشته بودم، پشیمان شوم.
عصراسلام: در حال حاضر جامعه‌ی جهانی با افراد چینی‌تبار رفتار مناسبی ندارد. بیماری که تب داشت، از ترس این‌که دیگران فکر کنند که مبتلا به کرونا است، به پزشک مراجعه نمی‌کرد. فردی که از بیماری کرونا بهبود یافته بود، از کارش اخراج شد. دوستی برای اطمینان دادن می‌گفت که "نگران نباشید. خوش‌بختانه کرونا فقط افراد پیر و دارای نقص ایمنی را می‌کشد."

این جملات نشان‌گر انگ در جوامع انسانی است. انگ یا استیگما بیان‌گر نگرش‌ها و رفتارهای منفی است که نسبت به یک شخص یا شرایط خاص نشان می‌دهیم. انگ در مورد بیماری‌های روان‌پزشکی، عفونی و پوستی بیشتر دیده می‌شود. انگ و تبعیض می‌تواند در مکان‌های متفاوتی وجود داشته باشد. از خانه گرفته تا جامعه، شغل و رسانه.

همه ما اعتقاداتی داریم که اساس نگرش‌ها و قضاوت‌های ما را تشکیل می‌دهد و بر نحوه تعامل ما با دیگران تأثیر می‌گذارد. وقتی پایه و اساس اعتقادات ما معیوب باشد یا ریشه در اطلاعات غلط یا افسانه داشته باشد، نگرانی ایجاد می‌شود. معمولا خود فرد نیز انگ را توسعه می‌دهد. این‌جاست که شخص به این باور می‌رسد که آن‌چه گفته می‌شود در موردشان صدق می‌کند. 

امروزه، گزارش‌های رسانه‌ای همره با افسانه‌های رایج و تصورات غلط، ترس‌های عمومی را تشدید می‌کند و به توجیه اقدامات شدید برای مهار بیماری عمل می‌کند. اقداماتی که ممکن است توجیه علمی نداشته باشد. نام‌گذاری نیز مهم است (برای مثال آنفولانزای چینی). نام‌گذاری یک بیماری به کشور مبدأ تأکید بر جنبه غیرخودی دارد و از نظر سیاسی خوشایندتر است.

وجود انگ و انگ‌زدن چه مشکلی به‌وجود می‌آورد؟

۱. باعث افزایش ترس در جامعه می‌شود. 
۲. منجر به خشونت علیه گروه بیمار می‌شود.
۳. منجر به تبعیض و نادیده‌گرفتن حقوق انسانی گروه بیمار می‌شود.
۴. باعث کاهش عزت‌نفس فرد بیمار می‌شود.
۵. انگ‌زدن باعث از بین رفتن یک‌پارچگی جامعه و منزوی‌شدن گروهی از افراد می‌شود که همین امر می‌تواند، برخلاف تصور عموم، به ضرر کنترل هرچه بهتر شیوع بیماری باشد. 
۶. افراد مبتلاء به بیماری به‌دنبال مراقبت و درمان نباشند، که خود می‌‌تواند
باعث انتشار بیشتر ویروس شود. این افراد بیماری خود را پنهان می‌کنند و دیرتر برای درمان مراجعه کنند. هم‌چنین اشتیاق برای انجام رفتارهای بهداشتی و پیش‌گیرانه را در این افراد کم می‌کند. 
۷. افراد مبتلاء علاوه بر رنج و نگرانی بیماری، ازنظر روانی نیز تحت فشار قرار گیرند. 


اما برای مبارزه با انگ باید چه‌کار کنیم؟

۱. به خود و دیگران آموزش دهید که می‌توان تغییر ایجاد کرد.
۲. صحبت کنید و باورهای اشتباه را به چالش بکشید.
۳. در مورد افرادی که بیمار شده‌اند، قضاوت نکنیم.(به‌عنوان مثال نگوییم که چون رعایت نمی‌کرد بیمار شده بود.)
۴. با همه‌ی آدم‌ها به احترام برخورد کنیم. در جایی که احترام حاکم ست، انگ دوام نمی‌آورد.
۵. به کلماتی که برای توصیف افراد مبتلاء به بیماری استفاده می‌کنیم، توجه کنیم (به‌عنوان مثال نگوییم فرد کرونایی). از کلمات اهانت‌آمیز دوری کنیم.
۶. در مورد بیماری‌ها اطلاعات داشته باشیم و بدانیم چگونه به آن‌ها پاسخ دهیم.
۷. یادمان باشد که با افرادی که یک بیماری را تجربه می‌کنند، مهربان باشیم. کارهای کوچک محبت‌آمیز (مثل ارسال پیام) می‌تواند التیام‌بخش باشد.
۸. به‌جای این‌که به آن‌ها بگوییم چه فکر کنند و چه‌کار کنند، به آن‌ها گوش دهیم. (به‌عنوان مثال نگویید بیماری را از چه کسی گرفتی؟)
۹. دادن اطلاعات دقیق از طریق رسانه‌ها و پرداختن رسانه‌ها به موضوع انگ می‌تواند، مفید باشد.
۱۰. پزشکان هم بایستی برای چالش‌های مرتبط با انگ آمادگی داشته باشند. 

انتخاب کلمات نامناسب در رابطه با ویروس کرونا و مبتلایان در ایجاد احساسات منفی و تولید انگ بسیار اهمیت دارد. هم‌دلی و دقت در انتخاب کلمات هم در افراد و هم در رسانه‌ها اهمیت فراوان دارد.



کانال جامعه‌ای بهتر بسازیم 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان