کد خبر: ۱۶۵۴۴
تاریخ انتشار: ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۱۷:۴۲-09 May 2020
اسب یکی از مفیدترین حیوان ها برای بشر و نخستین حیوانی است که وارد مسابقات ورزشی شده است.
عصراسلام: در گذشته، از این حیوان برای انتقال قبایل مختلف از جایی به جای دیگر و حمل بار استفاده می‌شد. با گذشت زمان و شکل گیری تمدن‌ها، نقش این حیوان در هنگام لشکرکشی حکومت‌ها به سرزمین‌های یکدیگر پر رنگ شد؛ به طوری که تمامی ارتش‌ها گروهی سوارکار زبده و مجهز به سلاح‌های مختلف را به عنوان «سواره نظام» به خدمت گرفتند .

از دوران رنسانس و به دنبال اختراع توپ جنگی و تفنگ، از اهمیت اسب در جنگ‌ها کاسته شد. پس از اختراع تانک و هواپیما در قرن بیستم دوران حضور این حیوان در جنگ‌ها پایان گرفت و از آن پس ، اسب به عنوان دوستی وفادار در کنار انسان به زندگی ادامه داد . اسب تنها حیوانی است که مسابقاتی مخصوص به آن در المپیک وجود دارد و تا کنون این شانس نصیب هیچ حیوان دیگری نشده است .

اصطلاحات تخصصی :

چهار نعل (تاخت) :

حرکت اسب با بالا ترین سرعت ممکن را چهار نعل می گویند . این حرکت معمولا در مسابقاتی دیده می شود که یک سوارکار باید زودتر از بقیه از خط پایان عبور کند .

یورتمه :

حالتی بین دویدن و راه رفتن اسب ؛ در حالت یورتمه، اسب به شکل ملایم و آرام می‌دود. 

ساز و برگ :

لوازم سوارکاری را می گویند که شامل زین ، رکاب ، مهمیز و دهنه ی اسب است .

رکاب :

دو حلقه ی آهنی که با تسمه به زین محکم می شوند و نقش پله را برای رفتن سوارکار به پشت اسب ایفا می کنند .

چابک سوار :

سوارکار ماهر و چابک در مسابقات اسب سواری کورس را چابک سوار می نامند .

اسپریس :

میدان ( پیست ) اسب دوانی.

کورس :

رقابتی که طی آن اسب ها در یک ردیف قرار می گیرند و به طور هم زمان ، مسابقه را آغاز می کنند . در مسابقه ی کورس ، هدف همه ی سوارکاران عبور از خط پایان مسیر به عنوان نخستین سوارکار است .

نعل :

قطعه ی آهنی هلالی شکل که با میخ به سم ( کف پای ) اسب می کوبند تا سم در اثر برخورد با سنگ و اشیاء روی زمین آسیب نبیند .

مهمیز :

قطعه ای آهنی که به پاشنه ی کفش سوارکار متصل است و او با زدن آن به پهلوی اسب ، حیوان را به حرکت سریع تر وادار می کند .

زین :

پارچه ای ضخیم و چرمی است که بر گرده ی اسب قرار می دهند و سوار کار روی آن می نشیند . وجود زین نه تنها به تعادل سوار کار کمک می کند بلکه مانع رسیدن عرق اسب به سوارکار می شود .

دهنه :

قطعه ای ( معمولا فلزی ) که در دهان اسب قرار می گیرد و به دو طرف آن طنابی چرمی متصل است. سوارکار طناب را در دست می گیرد و به کمک آن ، دستورات لازم را به اسب می دهد .

وسایل مورد نیاز:

کلاه:

کلاه سوارکاران در مسابقات سرعت ، گرد و لبه دار و مقاوم به ضربه است تا در صورت سقوط ، آسیب کمتری به آن ها برسد . در رقابت های درساژ ، که سرعت نقشی در مسابقه ندارد ، سوارکاران از کلاه سیلندری استفاده می کنند .

چکمه:

در مسابات سوار کاری ، اسب سوار ها از چکمه های بلند ( تا زیر زانو ) و شلوار های کشی تنگ و چسبان استفاده می کنند . چکمه روی شلوار قرار می گیرد.

لباس:

چابک سوارکاران از لباس هایی استفاده می کنند که دست و پا گیر نباشد و در آن ها احساس راحتی کنند .

پرش با اسب:

مسابقه ی پرش با اسب رقابتی است که طی آن سوارکاران باید در محوطه ای محصور از روی موانع مشخص بپرد و با کمترین خطا مسیر را به پایان برساند . به این ترتیب ، ورزشکاری در این رشته موفق می شود که علاوه بر مهارت در سوار کاری ، صاحب اسبی با توانایی بالا و فرمان برداری کافی از سوار کارش باشد .

تاریخچه:

ریشه های مسابقه پرش با اسب را می توان به انگلیس سده نوزدهم رساند که سوارکاران می کوشیدند حین تعقیب شکار ، از روی موانع طبیعی جهش کنند . سبک سواری آن ایام بر استفاده از رکاب های بلند و صاف نشستن هنگام جهش استوار بود . در اولین دوره های مسابقات سوارکاران انگلیسی تسلطی خیره کننده داشتند ، اما به تدریج سوارکاران نظامی ایتالیایی چون سروان فدریکو کاپریلی از مکتب سوارکاری پینرولو شیوه خم شدن به جلو هنگام پرش را ابداع کرد .

شیوه‌ی مسابقه:

در مسابقه ی پرش با اسب ، سوارکاران می کوشند بدون خطا و در کمترین زمان ممکن ، مسیر 500 متری مسابقه را طی کنند . در طول مسیر ، 15 مانع قرار داده می شود که اسب باید به ترتیب شماره از روی همهی آن ها بپرد و مسیر مسابقه را در 86 ثانیه طی کند . در غیر این صورت ، به ازی هر ثانیه ، یک خطای زمانی به سوارکار و اسب تعلق می گیرد . اگر پای اسب به مانع برخورد کند و مانع بیفتد ، 4 خطا به حساب ورزشکار منظور می شود . در صورتی که اسب از پریدن خودداری کند ، 4 خطا به حساب اسب منظور می شود و فرصت دیگری برای پرش از آن مانع به او داده می شود اما اگر باز هم از پرش امتناع کند ، از مسابقه اخراج خواهد شد . معمولا مسابقات پرش در دو راند و مطابق دو جدول جداگانه برگزار می شود .

در مسابقه‌ی پرش با اسب رقابت های جهانی و المپیک ، اسب ها دست کم 8 ساله و در سایر مسابقات بین المللی ، 6 ساله اند .

جدول های A و C :

در روز نخست، رقابت ها مطابق جدول C ( جدول سرعت ) برگزار می شود . طبق این جدول ، مسیر باید در دو دقیقه به پایان برسد و در صورتی که ورزشکار در مدت زمان بیشتری این مسیر را بپیماید ، در ازای هر ثانیه یک خطا به خطاهای او اضافه می شود . اگر مانعی نیز در اثر اصبت پای اسب به زمین بیفتد ، چهار ثانیه به زمان ورزشکار افزوده خواهد شد .

در راند دوم ، مسابقات مطابق جدول A برگزار می شوند . مجموع زمان ها و خطاهای ورزشکاران در دو جدول محاسبه می گردد و قهرمان مسابقه تعیین می شود .

جدول B :

در صورتی که مسابقات در سه مرحله برگزار شوند ، بین دو مرحله ی A و C مرحله ی B ( جدول B ) قرار می گیرد . در این جدول نیز در صورت افتادن موانع ، به زمان ورزشکار افزوده می شود . در صورتی که پای اسب به درون آب برود یا اسب یک میله ی مانع را بیندازد ، 10 ثانیه به زمان ورزشکار اضافه می کنند . در موانع سه تایی نیز ، بسته به میله ای که در اثر برخورد اسب به زمین می افتد ، به زمان ورزشکار افزوده می شود : 6 ثانیه در اولین مانع ، 8 ثانیه در مانع دوم و 10 ثانیه در مانع سوم . یعنی اگر اسب به اولین مانع برخورد کند ، به عنوان جریمه 6 ثانیه به زمان حرکت آن در مسیر اضافه می شود . برخورد به دومین مانع 8 ثانیه و سومین مانع 10 ثانیه زمان حرکت اسب را در مسیر افزایش می دهد .

طراحی مانژ:

در صورتی که مسابقات در یک روز برگزار شوند ، نحوه ی قرار گرفتن موانع در مسیر تغییر نخواهد کرد اما اگر در دو رز برگزار شوند ، می توان طراحی مسیر را تغییر داد و موانع را در نقاطی متفاوت با مسیر اولیه گذاشت .

محوطه ی محصوری که مسابقه در آن برگزار می شود ، « مانژ » نام دارد . قبل از مسابقه ، سوارکاران تنها یک بار حق دارند وارد مانژ شوند و وسیر رقابت رت بررسی کنند اما در رقابت هایی که در دو راند برگزار می شوند ، هر یک از راند ها قوانین خاص خود را دارد . سوار کاران قبل از شروع راند دوم نیز می توانند وارد مانژ شوند . ورود سوارکاران برای بازدید توسط هیئت داوران ، با تابلوی « میدان باز است » و بلند گو به تماشاگران اعلام می گردد .

موانع:

در رقابت های پرش با اسب ، موانع را به شکل های گوناگونی طراحی می کنند . موانع ممکن است سه تایی ( تریپل ) ، دو تایی ( اکسر ) یا تکی باشند . موانع دو تایی و سه تایی شامل میله هایی هستند که روی هم قرار گرفته اند اما موانع تکی به شکل های مختلف از جمله میله ، دیوار و نرده طراحی می شوند . در زیر برخی از مانع های تکی یا دو تایی ، حوضچه ای از آب وجود دارد ؛ این موانع را « لیورپول » می نامند . در هر مسابقه ، طراح موانع می تواند با سلیقه ی خود موانع را به شکل های گوناگونی طراحی کند اما ارتفاع آن ها را نباید تغییر دهد .

اسب سواری نوین در ایران:

نخستین مسابقه ی کورس اسب سواری در حدود 150 سال قبل و در دوران ناصرالدین شاه در ایران برگزار شد . این مسابقات از حدود 80 سال قبل تا امروز در دو فصل بهار و پاییز در مناطقی چون استان تهران و گلستان انجام شده است . همچنین تا کنون 34 دوره مسابقه ی پرش با اسب در کشور برگزار شده است . محل بر گزاری مسابقات سراسری کشور « باشگاه سوارکاری نوروزآباد » در تهران است . از آغاز این مسابقات تا سال 1392 بهترین رکورد به علیرضا خوشدل تعلق دارد که 5 بار قهرمان ، یک بار نائب قهرمان و یک بار برنده ی مقام سوم کشور شده است . علی رضایی نیز طی سال های1353 تا 1377 برنده ی 4 مقام قهرمانی ، 2 نایب قهرمانی و 2 عنوان سم ایران شد . دیگر بزرگان پرش اسب ایران عبارت‌اند از : بابک شکی، رامین شکی و علیرضا بختیاری با سه عنوان قهرمانی و کاظم وجدانی با دو عنوان قهرمانی .

فدراسیون جهانی اسب سواری:

فدراسیون جهانی اسب سواری FEI نامیده می شود . این فدراسیون در سال 1921 تاسیس شد .

محدودیت جنسی ندارد .

محدودیت سنی :

در رشته ورزش سواری- به خصوص برای کودکانی که به این ورزش تمایل دارند- مسایل و معضلات پیچیده و بغرنجی وجود دارد که تا حل کامل این مسایل نمی توان ورزش سواری را به خوبی آموخت. به عقیده مربیان مجرب و کارکشته ، در دنیا هیچ دو کودکی وجود ندارند که از نظر یادگیری سواری با هم یکسان باشند. از این رو، آموزش سواری به صورت دستورالعمل های انفرادی درمی آید.

در این مطلب از گفت و شنود "بلیر" و "کیسی" که دو تن از مربیان باتجربه مکزیک هستند استفاده می کنیم و امیدواریم، راهنمایی این دو مربی برای یادگیری ورزش سواری کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

کیسی- سواری را از سنین خیلی پایین شروع نکنید زیرا بچه ها از نظر جسمی قادر به مراقبت خود نیستند و اگر یکبار حقیقتاً بترسند آنوقت آمادگی خود را برای آموزش سواری از دست خواهند داد. بهتر است صبر کنید تا به قدر کافی از نظر جسمی قوی و محکم شوند تا بتوانند روی اسب خود را کنترل نمایند،در این صورت آنها خیلی سریع و آسانتر یاد خواهند گرفت. به نظر من، سن مناسب شروع یادگیری بین ۵ تا ۶ سال است.

بلیر- بچه ها با هم متفاوت هستند . بعضی از آنها در سن ۶ سالگی مستقل ، قوی با انگیزه واقعی برای شروع یادگیری سواری می باشند. در عین حال ممکن است در بین بچه ها با بچه ۹ ساله ای روبرو شوید که خیلی خجالتی و کمرو باشد. در این صورت سواری خود راه خوبی برای مبارزه با آن است. آنها از نظر جسمانی قادر خواهند بود که اسب را کنترل نمایند و از نظر روحی استقلال و اتکاء به نفس را روی اسب خواهند آموخت. عده ای از بچه ها در ۶ سالگی آماده فراگیری سواری نیستند به همین جهت مشکل است که سنی را برای شروع سواری تعیین کرد و تازه این به عوامل زیر بستگی دارد:

۱- چه اسبهایی در دسترس است؟

۲- والدین بچه چه مقدار پول و چه مدت زمانبرای یادگیری سواری فرزند خود تخصیص خواهند داد؟

۳- آیا اسب متعلق به خود بچه است؟

۴- اسب در کجا پانسیون است؟

کیسی-سواری را برای بچه ها با اسبهای آرام شروع کنید. همه آنها زمانی که سواری را شروع می کنند می ترسند ، اگرچه ممکن است از ترسشان چیزی به شما نگویند ولی تا چند جلسه این حالت برای آنها ادامه خواهد داشت تا اینکه به قدر کافی به خودشان و اسب اطمینان پیدا کنند. از این رو ابتدا شما به اسب خوب، آرام و مطمئن احتیاج دارید . ابتدا در محوطه محدودی تعلیم آغاز می شود تا زمانی که بچه به خوبی بتواند سواری کند.

همه مبتدیان در این محوطه قدم، یورتمه و چهارنعل را آموزش می بینند و به محض اینکه هین درسها را یاد گرفتند، میتوانید به کارهای دیگر بپردازید.

بلیر-فکر می کنم تعلیم یک بچه درست شبیه آموزش یک اسب جوان است همانطور که برای تعلیم یک اسب جوان مجبورید چندین مایل راه را طی کنید و مدت زمانی را صرف کنید تا بتوانید اسب خوبی تربیت نمایید به همان اندازه احتیاج است تا بتوانید سوارکار خوبی آماده نمایید.

کیسی-به محض اینکه آنها به قدر کافی به قابلیت سواری خود و کنترل اسبشان اطمینان حاصل کردند بایستی آنها را به خارج از محوطه ببرید. اما فراموش نکنید که باید به طور حتم بدانید که آنها آمادگی چنین سواری را دارند. این درست شبیه اولین باری است که کسی به تنهایی ماشین می راند ، یا سوار هواپیما می شود . من گمان میکنم اگر بچه ها برای بار اول و دوم به تنهایی به خارج از محوطه نروند بهتر است. آنها را باید با سوارکاران بزرگتر از خودشان فرستاد تا ترس از آنها دور شود.

بلیر- برای بار اول و دوم معمولاً آنها تجربه کافی ندارند و فقط مجبورند قدم بروند . گاهی دستجلو از دستشان در می رود. یا بدنشان چسبندگی کافی ندارد و از اسب به زمین می افتند. اغلب آنها بچه هایی هستند که فکر میکنند هر کاری را که بخواهند میتوانند انجام دهند حتی قبل از اینکه آگاهی آن را داشته باشند. کافی است به آنها فرصت بدهید تا خوب یاد بگیرند و هیچ لزومی ندارد که زیاد از خطر صحبت کنید. اما بچه ها خود باید این را بدانند که مسعول خود و اسبشان هستند تا از حوادثی که به خطر منجر می شود اجتناب کنند . کافی است شما دلایل انجام و عدم انجام بعضی از کارها را برای آنها توضیح دهید . فکر می کنم روش کیسی در این حالت خیلی خوب است . او بچه ها را روی زین می گذارد و سواری را شروع میکند و از آن پس آنها خود به خود راه صحیح سواری را یاد می گیرند.

کیسی-وقتی من کار سواری را شروع می کنم به هیچ وجه به بچه ها نمی گویم که سواری کار خطرناکی است بلکه سعی من بر آن است که آنها را به اسبشان و قابلیت سواریشان مطمعن سازم. با این روش بعدها زیاد مسعله ای نخواهید داشت.

احتیاجی نیست به آنها توضیح دهید که چگونه صدمه می بینند چون هر بچه ای ممکن است در هر جایی صدمه ببیند حتی در دوچرخه سواری در خیابان ، دیر یا زود درباره اسب چیزهایی یاد میگیرد و به خطراتی که ممکن است پیش آید پی میبرد.

بلیر- حدس می زنم در آموزش سواری به کودکان آدم محافظه کاری هستم به خصوص وقتی که همکارم کیسی مرا در هنگام تعلیم کودکان تنها می گذارد بی آنکه به من بگوید که کدام بچه چقدر سواری می داند . فکر می کنم این خودش مسئله مهمی است و باید توجه بیشتری کرد. ناگفته نماند که بچه های کیسی هیچگاه هنگام سواری صدمه ندیده اند اما چون من صدمه بچه ها را دیده ام به همین دلیل فوق العاده محافظه کار شده ام.

کیسی- شما گاهی بچه ها را روی زین گذاشتید و آنها را با اسب به گردش بردید.

بلیر- فکر نمی کنم این کار را کرده باشم ، مگر اینکه مطمئن باشم که بچه ها از عهده اش بر می آیند و حتی در مواقع برگشت نیز آنها را همراهی کرده ام . اما چیزی که شما باید بدانید این است که صدمه احتمالی تقصیر بچه بوده یا اسب. شما مجبورید مطمعن شوید که چرا بچه افتاد. آیا اسب حالش خوب بود و فقط جفتک انداخت؟ آیا بچه تعادلش را روی اسب از دست داد؟ در هر صورت اگر بچه به دلیل عدم تعادل افتاده باشد بایستی زود او را سوار بر اسب کرد و اگر اسب مقصر بوده و مناسب سواری بچه نبوده و یا حتی بچه از زیاد سوار شدن خسته شده اشتباه بزرگی مرتکب خواهید شد اگر او را مجدداً سوار کنید.

کیسی-اگر بچه ها بتوانند این دور سواری را با موفقیت به پایان برسانند مأموریتشان را خوب انجام داده اند و شوقی در آنها ایجاد می شود که بتوانند سواری را برای شرکت در مسابقات ادامه دهند .در حقیقت دختران و پسران سوارکار از اینکه آنچه را که می خواهند روی اسب می توانند انجام دهند احساس رضایت می کنند.

بلیر-کلاس خوب و ایده آل سواری از ۶ تا ۸ بچه تشکیل می‌شود و معمولاً دختران و پسران در یک کلاس جا داده می‌شوند.

مدت زمان سواری یکساعت یا کمی بیشتر است . اما وقتی سواری را بهتر فرا گرفتند یکساعت و نیم وقت زیادی نیست . معمولاً ۱۵ دقیقه این زمان برای گرم کردن ، در همین حدود برای خشک کردن اسب (به خصوص بعد از پرش) صرف می شود. به طور معمول هر اسبی بین ۱۰ تا ۱۵ دقیقه می تواند به سختی کار کند و تمرین پرش داشته باشد. بعد سوارکار اسبش را کناری نگه می دارد و به پرش سایر بچه ها نگاه می کند ، و این تماشا کردن خودش قسمتی از آموزش است.

همانطور که کیسی می‌گوید به خصوص در شرایطی که شاگرد احتیاج به کار و توجه بیشتر دارد بسیار مؤثراست. این کودکان اکثر اوقات وقتی شاهد تمرین گروهی مبتدیان و باتجربه ها هستند بهتر یاد می گیرند و در صورتی که حقیقتاً مشتاق باشند، از تماشای نشست سوارکاران مجرب روی زین و کنترل دستجلو کمک می گیرند.

کیسی-همانطور که گفته شد قسمتی از آموزش سواری مربوط به نگهداری اسب و وسایل سواری است که بچه ها از روی کتاب و تصاویر و گفته های مربی یاد می گیرند که بسیار مهم است ولی از آن مهمتر آنکه بایستی سواری را به خوبی فرا گیرند. عده ای فکر می کنند بچه ها سواری را فقط به دلیل شرکت در مسابقات یاد می گیرند اما این برای گروهی از آنها است . گاهی اوقات آنها برای خرید اسب به ما نامه می‌نویسند و از ما کمک می خواهند در این صورت ما نوع کار آنها را می‌سنجیم اگر برای بچه مبتدی باشد فقط کافی است که اسب آرامی انتخاب کردکه بچه بتواند آنرا کنترل نماید. عده ای از بچه ها مایل هستند در پرشهای کوتاه و سواری آزاد شرکت نمایند در این صورت هیچ لزومی ندارد که آنها را وادار کرد که در مسابقات پرش شرکت کنند. اما عده ای از آنها سواری بهتری دارند و می خواهند در مسابقات پرش شرکت نمایند در این حالت به اسب بهتری احتیاج دارند. بعضی از آنها می خواهند در کورس شرکت کند به همین دلیل به آنها خرید اسب تندرو و تیزی توصیه می شود.

بلیر-اگر بچه ای مالک اسب است در این صورت باید کارهایی را که مربوط به اسب است خودش انجام دهد .اگرچه ابتدا کار سختی است ولی به تدریج عادت می کنند.

کالری مصرفی :

فعالیت (1 ساعت)  سوارکاری    

59 کیلوگرم    70 کیلوگرم   81 کیلوگرم   93 کیلوگرم

     236            281             327            372

ماهیچه درگیر :

تقویت ماهیچه ها و انعطاف پذیری

بعد از اولین دفعه ی سواری ممکن است شما ماهیچه هایی را احساس کنید که قبلا از وجود آنها بی خبر بودید. این به دلیل حرکت اسب و تاثیر آن بر سوار در هنگام سواری است. برای اینکه سوارکار از موضع درستی در زین برخوردار باشد، سوارکار باید برای هر جنبشی که اسب انجام می دهد، واکنشی انجام دهد. این بدان معناست که ماهیچه های او باید با توجه به حرکت اسب منقبض و منبسط شوند که در عمل این باعث قوی تر و ورزیده شدن تمامی ماهیچه های بدن میشود.

ماهیچه‌های اصلی‌ای که در اسب سواری استفاده میشوند عبارتند از:

Gluteus Maximus

Vastus Lateralis

Gastrocnemius

Rectus Femoris

Adductor Muscles

Rectus Abdominis

The Obliques

Soleus

حرکت‌هایی که برای هدایت اسب باید انجام شوند مستلزم هماهنگی میان پاها، دست ها و موقعیت/حالت بدن همه در آن واحد میباشد. در سوارکاری باید کارهای زیادی به طور هماهنگ و همزمان انجام شوند تا اسب هر کار کوچکی را انجام دهد; برای مثال زیاد کردن سرعت و یا حتی قدم رفتن در یک مسیر دایره ای فرضی بدون اینکه اسب از مسیر خارج شود نیازمند هماهنگی کامل میان اعضای بدن است.

افزایش تمرکز و حافظه

اسب سواری باعث افزایش تمرکز میشود. مغز شما نیز همانند بدن شما برای تقویت قابلیت های خود نیاز به تمرین دارد. وقتی که برای سوارکاری می روید از همان لحظه ای که شروع به آماده کردن اسب خود برای سواری میشوید تا لحظه ای که در حال پایین آوردن زین از روی اسب خود هستید به تمام جزییات توجه میکنید که این تمرین فوق العاده ای برای مغز محسوب میشود، اما چیزی که بیش از همه باعث افزایش تمرکز میشود تمرکز شما در هنگام سوارکاری برای هماهنگ بودن با حرکات اسب است.

علاوه بر این تحقیقات نشان داده که یادگیری مداوم در طول زندگی میتواند مانع از دست دادن حافظه شود، و حتی حرفه ای ترین سوارکاران نیز میپذیرند که در سوارکاری همواره چیزهای جدیدی برای یادگیری وجود دارد.

افزایش صبر و بردباری

اسب سواری نیازمند کسب دانش و مهارت زیادی است که لازمه ی این یادگیری و آشنایی با اسب ها و رفتار و فیزیولوژی آنها، وقت و صبر است. به همین دلیل اسب سواری مانند بسیاری از ورزش های دیگر باعث افزایش صبر و بردباری میشود.

افزایش اعتماد به نفس و مسئولیت پذیری

اینکه قابلیت این را داشته باشید که از حیوانی بسیار بزرگ تر و تنومند تر از خودتان مراقبت کنید و او را کنترل کنید، تاثیر باور نکردنی ای بر روی اعتماد به نفس شما میگذارد و خود به تنهایی نیز احساس فوق العاده ای به شما می دهد. همچنین وقتی که شما با حیوانی با این عظمت و قدرت کار می کنید در حالی که هر کار کوچک شما میتواند بر روی حیوان تاثیر بگذارد، به طور ناخودآگاه در قبال امنیت اسب و اطرافیانتان احساس مسئولیت میکنید.

کاهش استرس و اضطراب

با اینکه اسب سواری میتواند چالش های خودش را داشته باشد، اما بسیاری از افراد وقت سپری شده در هنگام اسب سواری را آرامش بخش می یابند. موقع سوارکاری شما باید بر روی تمامی مراحل تمرین دقت کنید و در این حین به طور ناخودآگاه نگرانی ها و مشکلات روزمره خود را فراموش میکنید. جدا از این، تنها همان احساس شادی و آزادی ای که در هنگام اسب سواری احساس می کنید و لذتی که از آن به دست می آورید، چه از یادگیری یورتمه رفتن و چه از مقام آوردن در مسابقات کشوری، بسیار متفاوت از هر احساسی است که تا به حال حس کرده اید و به طرز فوق العاده ای باعث کاهش استرس و اضطراب می‌شود.

وسایل کاربردی: 

کله گی،افسار،دهانه(ابخوری)،دست جلو،زین که خود زین دارای رکاب، تنگ، بندرکاب ،تشکیل شده بعلاوه خود زین،عرق گیر،جل،و...

افسار:

از تسمه های چرمی تشکیل شده که آبخوری و دستجلو به آن متصل می‌شوند و افسار روی سر اسب قرار می‌گیرد.

افسار شامل قطعات زير است :
1- بالاسري ( كلگس ) 
2- حلقه ( سگك ) 
3- بند يا تسمه گونه
4- زيرگلوئي
5 - رودماغی
6 - قسمت اتصال زيرگلوش به رودماغي
7 - حلقه بست

آبخوری:

یک تیکه فلزی است که انواع گوناگون دارد با اندازه های گوناگون و کاربرد گوناگون که هر کدام به نوعی در دهان اسب اثر می کنند. آبخوری مهمترین قسمت یک دهانه است.آبخوری هایی که میله نازک داند نسبت به انواع ضخیم موثر تر اند.آبخوریهای پوشش لاستیکی فشار ملایمی به دهان اسب وارد می کنند.آبخوری پلهام برای اسبان با حساسیت کم کناسب تر بوده که دارای دو جفت دستجلو ست که اثر هر کدام متفاوت از دیگری می باشد، در ضمن می توان حلقه های هر طرف را با یکدیگر جفت کرده و به وسیله یک جفت دستجیو اسب را کنترل کرد. (آبخوری لاستیکی میله ای،آبخوری تخم مرغی،آبخوری پلهام،آبخوری دی،هویز) که هر کدام برای کارآئی متفاوت دارند. 

آبخوري از قسمتهاي چرمي و فولادي ساخته شده است و شامل قطعات زير مي‌باشد: 

1- كلگي 
2- پيشاني بند اسب 
3- بند يا تسمه گونه آبخوري 
4- تسمه يا بندگونه رودماغي 
5- رودماغي
6 - زرگلوئي
7 - حلقه آبخوري، لگام آبخوري
8 - دستجلو

آبخوري انواع مختلف دارد از جمله:

1- آبخوري بوشر 
2- آبخوري سوزني
3- آبخوري ساده 6 - آبخوري نوع زيتوني ( يا سانيتليس )
4 - آبخوري وردن
5 - آبخوري بيلو
6 - آبخوري نوع زيتوني ( يا سانيتليس )

زین: 

زین مناسب باعث تعادل و راحتی اسب و قرار گرفتن صحیح و هماهنگی سوارکار با اسب می شود.زین باید وزن سوارکار را به طور مساوی روی عضلات طرفین ستون مهره ها پخش کند.قسمتهای گوناگون یک زین به خصوص اسکلت اصلی سبب حفظ سوار کار روی زین می شود.زین از صدمه رسیدن به ستون فقرات اسب جلوگیری می کند و در هنگام حرکت آرامش خاصی به اسب می دهد.

شکل زین در نوع سواری موثر است..زین دارای طرح ها و انواع مختلفی است و هر کدان برای سواری مشخصی ساخته شده اند.

زین دارای قسمتهای قاچ جلو و عقب و برگ زین و بالشتک می‌باشد.

زین در اطراف يك قسمت مخصوص كه قربوس ناميده مي‌شود ساخته شده و شامل قسمت هاي زير است :

1- قربوس يا قلطاق 
2 - بالشتك زين 
3 - محل نشست 
4 - برگه رويادامن 
5 - قاچ جلوزين  
 6 - قاچ عقب زين
7 - حلقه آويزركاب
8 - برگه زين
9- بند ركاب
10 - ركاب ( قسمت فلزي )

ركاب شامل قسمت‌هاي زير است:

چشمي ( شكاف ) ركاب
شاخه‌هاي ركاب
طارمي آهكي ركاب

قسمت های زین:

1 - قاچ عقب زين 
2 - محل نشست يا خانه زين 
3 - بالشتك زين
4 - پوشش حلقه‌ها ( سگك‌ها ) 
5 - سرتنگ 11 - برگه زين
6 - برگه‌هاي سرتنگ
7 - تنگ
8 - محل بند ركاب
9 - قاچ جلو
10 - بالشتك زين
11 - برگه زين

رکاب: 

توسط بند چرمی به نام بند رکاب به زین متصل می شود و خود رکاب از جنس فلزی است و پلاستیکی..رکاب بر اساس قد سوارکار تنظیم می شود که محلی است که پا را داخل آن قرار می دهیم.که برای سواری خوب باید اندازه رکاب ها مناسب و صحیح باشد.

تنگ:

یک بند چرمی است که برای متصل کردن و محکم کردن زین در روی بدن اسب استفاده می‌شود.

تسمه زیر گردن اسب ( تعلیمی):

وسیله ای است که بعنوان تسمه زیر گردن به تنگ زین متصل می‌شود و دهانه از آن می‌گذرد مورد استفاده قرار می‌گیرد. این وسیله از بلند کردن سر توسط اسب یا سر دست زدن اسب به مقدار زیاد جلوگیری می کند.

عرق گیر: 

قبل از اینکه زین را در جای خود قرار دهند عرق گیر را زیر زین قرار می دهند و معولا زین را همراه با عرق گیر استفاده می کنند. از جنس ابر است که توسط پارچه‌ای به عنوان روکش روی آن دوخته شده است.

جل:

یک ملحفه ضخیم یا معمولا مقاومی است که جنس های متفاوت دارد دوخته می شود و در زمان استراحت به خصوص در فصول سرد بر روی بدن اسب بسته می شود و در هنگام سواری از بدن آن باز می شود. نقش مهمی در گرم نگه داشتن بدن اسب دارد.

البته در آموزش مهارت سوم به تفصیل به معرفی وسایل تیمار اسب و نحوه استفاده از وسایل مورد استفاده و بستن و قرار دادن صحیح هر کدام خواهم پرداخت.

آشنائی با لباس مناسب سوارکاری:

مهمترین پوشش سوار کار کلاه ایمنی است.کلاه باید سبک استاندارد و مناسب و محکم باشد. چکمه ها یا کفش سوار کار باید حتما پاشنه دار باشد و ساق بلند که هم از سر خوردن پا در داخل رکاب جلو گیری کند و هم از قوزک پا مراقبت کند.معمولا چکمه‌های سوار کاری یا از جنس چرم اند و یا از جنس لاستیکی که ساق بلند دارند.

چکمه‌های پلاستیکی ارزانتر از چکمه های چرمی اند و تمیز کردنشان نیز راحت‌تر است. شلوار سوار کاری باید کشباف باشد تا به پاها بچسبد و راحت باشد نه تنگ،تا در اثر سائدگی به زین چروک نشود و پاها آزرده نشوند. ضروری‌ترین لباس برای سواری چکمه و کلاه است و شلوار مناسب البته برای تمرین نوع لباس دلخواه است و لباس مخصوصی نمی‌خواهد. 

اما لباس رسمی سوار کاری در مسابقات علاوه بر شلوار و چکمه وکلاه مناسب لباس مخصوص خود را دارد که معمولا یک ژاکت یا کت مخصوص است که روی پیراهن می پوشند. در سوارکاری انگلیسی لباس رسمی علاوه بر آن‌هایی که در بالا گفته شد از دستمال گردن نیز استفاده می کنند. معمولا از دستکش‌های پنبه‌ای و چرمی نیز در مسابقات استفاده می‌شود.

مقررات سوارکاری

در طی یک مسابقه ممکن است سوارکار بخاطر ارتکاب خطاهای مختلف ، جریمه شود . بنابراین بسته به نوع مسابقه سوارکاری که کمترین خطا و یا کمترین زمان و یا بیشترین امتیاز را کسب کرده برنده مسابقه است.

کلیات :

۱) مسابقه پرش با اسب نوعی امتحان برای اسب و سوارکار در شرایط مختلف در مسیری از موانع است که در طی این آزمون آزادی ، انرژی مهارت و اطاعت اسب و همچنین قدرت سوارکار سنجیده می شود .

۲) در طی یک مسابقه ممکن است سوارکار بخاطر ارتکاب خطاهای مختلف ، جریمه شود . بنابراین بسته به نوع مسابقه سوارکاری که کمترین خطا و یا کمترین زمان و یا بیشترین امتیاز را کسب کرده برنده مسابقه است. 

۳) منظور نهائی ، یکنواختی و استاندارد نمودن مسابقات پرش با اسب نیست بلکه ایجاد جاذبه و تنوع یکی از مهمترین عوامل در ایجاد علاقه برای سوارکار و تماشاچی است .

۴) با توجه به این مطالب یکسان بودن شرایط مسابقه برای کلیه شرکت کنندگان ضروری است و راه رسیدن به این هدف تهیه و چاپ قوانین و اجراء دقیق آن در حین مسابقه می باشد .

۵) سن اسبهای شرکت کننده در بازیهای المپیک ، قهرمانی جهان حداقل ۸ سال است . اسبهای شرکت کننده در کلیه مسابقات بین المللی دیگر بایستی حداقل دارای ۶ سال تمام باشند.

مانژهای پرش با اسب :

میدان مسابقه پرش با اسب باید محصور بوده و در هنگامیکه اسب داخل میدان است باید کلیه ورودیها و خروجی ها بسته باشند.

میادین تمرین و مانع تمرین :

۱) سوارکاران تنها یکبار مجاز به آمدن به داخل مانژ مسابقه جهت بازدید مسیر مسابقه هستند ( این مسئله شامل باراژ نیزمی باشد ).
جازه ورود به میدان جهت بازدید مسیر توسط هیات داوران بوسیله تابلوی ( میدان باز است )و یا بلندگوی عمومی به سوارکاران اعلام می گردد .
همچنین در مسابقات دو راندی که راند دوم مسابقه متفاوت از راند اول است سوارکاران می توانند قبل از شروع راند دوم نیز مسیر مسابقه را بازدید کنند.
۲) برگزار کنندگان مسابقات در مانژهای سرپوشیده در شرایط خاص بدلیل محدودیت مکانی ممکن است اجازه تمرین در مانژ اصلی را بدهند .
۳) در مواقعی که ابعاد میدان تمرین اجازه تمرین را ندهد یک مانع که جزو مسیر مسابقه نیست را می توان در مانژ اصلی برای تمرین درنظر گرفت.
۴) این مانع می تواند یک مانع عریض به ابعاد : ۴۰/۱ متر در ارتفاع و ۶۰/۱ متر در عرض و یا یک مانع عمومی به ارتفاع حداکثر ۱۴۰ ( دارای پرچم قرمز و سفید ) یاشد. شماره برای این مانع گذاشته نمی شود . برای پریدن از این مانع تنها دو بار می توان سعی کرد و در صورت سعی بیشتر سوارکار ممکن است جریمه نقدی یا محروم شود
۵) سوارکاران حق تلاش یا پرش از موانع مسابقه را درحین رژه قبل از مسابقه ندارند. انجام این کار ممکن است جریمه نقدی و یا محرومیت به همراه داشته باشد.
۶) برنده مسابقه ممکن است برای مطبوعات یک مانع بپرد که این مانع نبایستی جزء موانع دور بعدی باشد .

پریدن بر خلاف جهت از این مانع ممکن است موجب محرومیت سوارکار شود . برای پرش از این مانع سوارکار ۹۰ثانیه وقت دارد که این وقت از لحظه زدن زنگ توسط داوران شروع می شود . امتناع یا انداختن این موانع بعنوان یک تلاش به حساب می آید . اگر انداختن همراه با امتناع باشد سوارکار برای تلاش بعدی باید منتظر تصحیح مانع شود ،( زمان نگه داشته خواهد شد) . هئیت داوران زنگ شروع مسابقه را پس از تلاشهای سوار کار برای پرش از این مانع یا اتمام ۹۰ ثانیه بصدا در می آورند . پس از زده شدن زنگ سوارکار تنها می تواند یک بار برای پرش از این مانع سعی کرده و در حدفاصل ۴۵ ثانیه مسابقه اصلی را شروع کند .

زنگ :

۱) زنگ ابزاری است جهت برقراری ارتباط با شرکت کنندگان و مسئول بصدا درآوردن آن یکی از اعضاء هیئت داوران است .زنگ در موارد زیر کاربرد دارد :
۱ ۱) جهت اعلام باز بودن مانژ جهت بازدید از مسیر مسابقه .
۲ ۱) اعلام اجازه شروع مسابقه به سوارکار پس از زدن زنگ که سوارکار بایستی خط شروع را در جهت درست ظرف مدت ۴۵ ثانیه قطع کند . سیستم زمانگیری اتوماتیک شمارش معکوس ۴۵ ثانیه را روی صفحه نتایج نشان می دهد ، بطوری که برای سوارکاران به وضوح قابل مشاهده باشد اگر سوارکار ظرف مدت ۴۵ ثانیه مسابقه را شروع نکند زمان مسابقه وی پس از ۴۵ ثانیه شروع خواهد شد . زمین خوردن و کلیه نافرمانی ها طی فاصله زدن زنگ و شروع مسابقه خطا محسوب نمی شود و lدر فاصله زمانی ۴۵ ثانیه داوران می توانند در موارد بروز برخی از مسائل زمان را نگه دارند .
۳ ۱) بمنظور متوقف کردن سوارکار در حین مسابقه( به هر دلیلی ) و یا اجازه برای ادامه آن .
۴ ۱) اعلام اجازه ادامه دادن مسابقه به سوارکاری که مانع آن پس از امتناع افتاده است و همچنین پس از تصحیح مانع و یا آماده بودن مسیر.
۵ ۱) اعلام دستور اخراج یک سوارکار به وسیله به صدا درآوردن ممتد و یا تکراری زنگ .
۲) اگر سوارکار به زنگ داوران توجه نکند ممکن است بنا به نظر داوران اخراج شود .
۳) اگر پس از وقفه زمانی قبل از زدن زنگ سعی در پرش از مانع نموده و یا از مانع بپرد اخراج می شود .
۱ ۳) مسئولیت ماندن در نزدیکی موانع قبل از زدن زنگ مجدد با سوارکار است .
۲ ۳) این وظیفه داوران است که زنگ مجدد را در لحظه ای بزند که سوارکار در موقعیت خوبی قرار دارد .
۳ ۳) پس از نگه داشتن زمان به هر دلیلی سوارکار بایست تا ایجاد شرایط مناسب جهت ادامه مسیر در نزدیکی مانع مذکور باقی بماند و هیات داوران نیز باید زنک را در لحظه ای به صدار درآورند که سوارکار موقعیت مناسبی نسبت به مانع داشته باشد ( یعنی سوارکار در نزدیکی مانعی که نسبت به آن امتناع کرده و یا آن را انداخته است قرار نداشته باشد) . هیات داوران وظیفه ای ندارد که زمان را در شرایط مناسب به نفع سوارکار باز نمایند لذا با زدن زنگ زمان نیز باز خواهد شد .

مسیر مسابقه و اندازه گیری :

۱) مسیر مسابقه خط سیری است که سوارکار از دروازه شروع تا دروازه پایان طی میکند ، این مسیر بایستی با دقت تمام بخصوص در محل گردشها اندازه گیری شود ( خط سیر طبیعی که اسب طی می کند. از مرکز موانع است ).
۲) در مسابقات مهم هیات داوران باید به همراه طراح مسیر و یا در صورت امکان با ناظر فنی مسابقه مسیر را مجددا اندازه گیری کنند و در این صورت هیچ گونه تغییری در زمان مجاز جایز نمی باشد .
۳) در صورتی که هیات داوران تشخیص دهد که خطائی در اندازه گیری مسیر مسابقه (پس از پرش سه نفر که مسیر را بدون نافرمانی و یا افتادن طی نموده اند ) رخ داده است می توانند مسیر مسابقه را مجددا اندازه گیری نموده و مجددا زمان مجاز جدیدی را اعلام کنند و زمان نفرات قبلی نیز می بایست با زمان جدید تصحیح و محاسبه شود.
۴) اگر شرایط زمین و آب و هوا مناسب باشد هیات داوران می توانند پیش از شروع مسابقه سرعت مسابقه را تغییر دهند .
۵) کل طول مسیر مسابقه نبایستی از ۶۰ برابر تعداد موانع بیشتر باشد .
۶) فاصله خط شروع تا مانع اول و خط پایان تا مانع آخر بین ۶ تا حداکثر ۱۵ متر است و این دو خط بایستی با پرچم های قرمز و سفید و حروف S (شروع) و F (پایان) مشخص شده باشند .

نقشه مسیر:

۱) یک نقشه از مسیر مسابقه که در آن کلیه اطلاعات دقیق مسیر نشان داده شده است می بایستی حداقل نیم ساعت قبل از شروع مسابقه در نزدیکی میدان تمرین نصب و همچنین یک نسخه نیز به هیات داوران تسلیم شود .
۲) شماره موانع به ترتیب عبور از آنها می بایست در کنار موانع نصب شوند .
۳) موانع متوالی که دارای یک شماره تکراری هستند با حروف c , b , a که در کنار آن قرار دارد ( مانند ( ۸a , ۸b , ۸c ) مشخص می شوند.
۴) موارد زیر باید در نقشه مسیر مسابقه مشخص شوند :
۱ ۴) خط شروع و پایان .
۲ ۴) محدوده قرارگیری موانع ، نوع موانع ( عمودی – اکسر – تریپل بار) ، شماره موانع .
۳ ۴) نقاط چرخش اجباری .
۴ ۴) خط سیر سوارکار را می توان با یکسری خطوط شکسته نشان داد . ضمنا مسیرهای اجباری نیز باید با خطوط توپر مشخص شوند .
۵ ۴) جدول داوری مورد استفاده .
۶ ۴) موانع ، طول مسیر ، زمان مجاز و محدود و یا زمان ثابت برخی از مسابقات مخصوص .
۷ ۴) نوع موانع متوالی ( باز – بسته – نیمه باز ) .
۸ ۴) کلیه تغییرات و یا تصحیحات هیئت داوران در مورد مسیر .

تغییرات در مسیر مسابقه :

۱) اگر شرایط طوری ایجاب کند که پس از نصب نقشه مسیر تغییری در مسیر بوجود آید ، این تغییر باید فقط با نظر هیات داروان انجام شود و به اطلاع کلیه سوارکاران شرکت کننده و سرپرست تیم ها در مسابقه برسد .

۲) اگر به دلیل شرایط بد جوی ، نور و یا غیره متوقف کردن مسابقه ضروری باشد پس از شروع مجدد بایستی مسیر و موانع به همان شکل اولیه خود باشند و مسابقه نیز از همان نقطه ای که متوقف شده است مجددا شروع شود .

۳) در موارد خاص مانند خرابی زمین مانژ و یا .......... بنا به تشخیص هیات داوران ممکن است محل یکی از موانع کمی تغییر کند .
در مورد موانعی که امکان تغییر محل آن وجود ندارد مانند مانع آب ثابت ممکن است آن مانع از مسیر مسابقه حذف شود. لذا کلیه خطای انجام شده روی آن مانع برای سوارکاران قبلی نیز در نظر گرفته نخواهد شد .
( خطای اخراج و خطای زمانی به حساب سوارکاران گذاشته خواهد شد) .

۴) در صورتی که ضروری باشد زمان مجاز و محدود مسابقه پس از اعمال تغییر محل یا حذف مانع مجدد محاسبه خواهد شد .



نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان