کد خبر: ۱۶۳۹۳
تاریخ انتشار: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۰۹:۳۷-03 May 2020
ناظر به آغاز به کار مجلس یازدهم در ماه آینده، برخی گفته‌اند کسی که کاندیدای ریاست مجلس می‌شود، باید تعهد دهد کاندیدای ریاست جمهوری نمی‌شود.
عصراسلام: چرا فقط رییس مجلس؟ همه پست‌های کلیدی مجلس از نواب رییس و اعضای هیات رییسه تا روسای کمیسیون‌ها و رییس مرکز پژوهش‌ها همه ارکان مجلس تعهد دهند کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری نمی‌شوند؛ بهتر نیست؟!

ضمنا همه اینان بعلاوه تمامی نمایندگان مجلس تعهد دهند که در دولت آینده پیشنهاد وزارت یا معاونت رییس جمهور یا هرگونه مسوولیت مهم دیگری، کشوری یا لشکری را نخواهند پذیرفت.

نه مثل آقای حاجی بابایی که نماینده مجلس بود و با دعوت رییس جمهور وقت، به وزارت آموزش و پرورش رفت یا جناب مصری که وزیر رفاه شد و دیگران ...
حتی جلوتر برویم، چرا فقط در مجلس؟ مدیران کشوری در همه قوا، قضاییه، مجمع تشخیص مصلحت نظام و ... تعهد دهند که کاندیدای ریاست جمهوری نخواهند شد.
با توسعه این منطق، احتمالا فقط افراد بیکار امکان کاندیداتوری ریاست جمهوری را پیدا می‌کنند زیرا کسانی که چهره ملی یا کشوری‌اند و در معرض نامزدی ریاست جمهوری‌اند، معمولا در سمت‌های مهمی هم منصوب هستند.

می‌گویند احتمال کاندیداتوری ریاست جمهوری در آینده، مانع از خدمت در سمت فعلی می‌شود، این با کدام منطق و حجت از قبل قابل اثبات است؟ اگر این‌گونه باشد که کاندیداتوری ریاست جمهوری مخل خدمت در سمت فعلی است پس همه سمت‌دارانی که در مظان کاندیداتوری ریاست جمهوری هستند بیایند تعهد بدهند کاندیدا نخواهند شد؟! حرف عجیبی نیست؟! پای این منطق لنگ است و اگر آن را توسعه بدهیم جالب‌تر خواهد شد، مثلا در یک شهر از همه کسانی که به جهت سابقه و مدیریت، امکان و صلاحیت شهردار شدن را دارند و اکنون در سمتی مشغول هستند تعهد بگیریم که کاندیدای شورای شهر یا شهرداری نشوند چون به مسوولیت فعلی‌شان آسیب می‌زند؛ یا به کسی که کاندیدای ریاست کمیسیون اقتصادی است بگوییم تعهد بدهد سال آینده کاندیدای ریاست مجلس نمی‌شو‌د چون از انجام مسوولیت فعلی در کمیسیون حساس اقتصادی بازمی‌ماند ...
بهتر است اگر کسی دوست دارد فردی را بر مسند ریاست ببیند، صادقانه از توانمند‌ی‌های کاندیدای خود دفاع کند.

ملاک و معیار در انتخاب رییس مجلس یا هر سمت دیگری در مجلس باید صلاحیت‌های مدیریتی باشد، نه حرف‌های حاشیه‌ای. این گونه حرف‌ها بیشتر از جنس «حاشیه» است تا «کار». و تا کار هست چرا حاشیه، چرا رقابت بی‌ثمر و اختلاف‌افزا. چرا برای کار یکی نشوید. چرا ؟
- پی‌نوشت:
محل بحث، مصداق نیست، منطق است. منطق حرف ایراد دارد.


اینستاگرام وطن‌آنلاین
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان