کد خبر: ۱۵۹۴۹
تاریخ انتشار: ۳۱ فروردين ۱۳۹۹ - ۰۸:۵۸-19 April 2020
این اقدام مثال دیگری است از سیاستمدارانی که سعی می‌کنند با نابود کردن دارایی‌های مولد - در این مثال، خودروهای قدیمی - اقتصاد را رونق بخشند.
عصراسلام: طبق این برنامه، فروشندگان خودرو چیزی بین ۳۵۰۰ تا ۶۵۰۰ دلار در ازای اوراق کردن هر خودروی قدیمی‌ای که با خودرویی جدید جایگزین می شد، دریافت می‌کردند. فروشندگان موظف بودند موتور خودرو را با محلول سدیم سیلیکات داغان کنند، بعد خودرو را با دستگاه پرس مچاله کرده و به قبرستان اتومبیل بفرستند که مبادا حتا قطعات خودرو برای استفاده های آتی قابل استفاده باقی بماند. 

طرفداران برنامه، استدلال می کردند که به این طریق، با ترغیب مصرف کنندگان به خرید خودروی جدید، بازیافت تقویت خواهد شد. ولی پولی که مصرف کننده بابت خرید خودروی جدید می پرداخت، از آن پس برای خریدهای دیگر در دسترس نبود. برای همین، هر چند طی این برنامه خرید خودرو تقویت شد، میزان پول خرج شده در بازارهای دیگر کاهش پیدا کرد. در واقع، مالیات دهندگان سه میلیار دلار سوبسید دادند تا خودروهای جدید خریداری شود. آن هم جایی که قریب به ۷۰۰ هزار خودروی قدیمی به ارزش دو میلیارد دلار امحاء می شد. نتیجه این شد در پایان برنامه، فروش خودروی نو سقوط کرد و خودرو های مستعمل نیز به علت کاهش عرضه، گران شد.

اگر امحاء اتومبیل ها کار خوبی است، چرا صاحبان خودرو را مجبور نکنیم سال به سال خودروهای خود را معدوم کنند؟ فکرش را بکنید با این کار، چقدر فروش خودروی نو بالا می رود. این اقتصاد, اقتصاد آدم های خل و چل است. می شود با تحمیل بیش تر کمیابی، به چهار پنج تولیدکننده خیر رساند، ولی نمی شود با نابود کردن کالاهای مبادله پذیر و دارای ارزش مصرفی، کاری کرد که به صلاح عموم مردم باشد.

نوعی دیگر از دخالت های دولتی هست که هزینه فرصت از دست رفته خرید برخی کالاها را بالا می برد (یعنی اگر نخری، ضرر کرده ای). این دخالت ها هم در زمره همان ویرانگری ها، بلکه ملایم تر و چه بسا زیرکانه تر، قرار می گیرد. 

مثلا، دولت به تولید اتانول سوبسید پرداخت می کند، در حالی که هر گالن اتانول نسبت به مقدار بنزین هم ارز آن از لحاظ انرژی، ۱.۵ دلار گران تر در می آید. این گونه سوبسیدها، هزینه ی دستیابی به انرژی را بالا می برد و اکثرا بر این عقیده اند که بر محیط زیست هم اثر معکوس می گذارد. ولی در عوض به کشاورزان ذرت کار آیووا خبر می رساند و از آنجاکه آیووا از مهم ترین ایالت ها در انتخابات ریاست جمهوری است، سخت بتوان ملغای شان کرد.

سیاستمداران و هواداران خاصه خرجی های دولتی، گلو صاف می کنند و از شغل‌های ایجادشده در برنامه های شان داد سخن می دهند و بی شرمانه در تعریف از فواید برنامه‌های شان مبالغه می کنند. حال که از این فریب همه گیر سخن گفتیم. شعور اقتصادی در این میدان اهمیتی دو چندان دارد. 

در حالی که قرار است اشتغال ابزاری برای رسیدن به ثروت باشد. نباید یادمان برود که صرف اشتغان بیشتر نیست که رفاه اقتصادی جامعه را بالا می برد. بلکه لازم است این مشاغل کالاها و خدماتی تولید کنند که نزد مردم ارزشمند باشد. وقتی که این حقیقت بنیادی به فراموشی سپرده می شود. در نتیجه به جای ایجاد ثروت باعث کاهش ان میشود. 


کتاب عقل معاش
کانال سیگنال
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان