مریم آقایی، طراح نشان "گندم" است. او می‌گوید طراحان لباس در ایران هنوز بازار تولید و نحوه کار در این عرصه را به درستی نمی‌شناسند به همین خاطر صنعت مد ایران همچنان در حال کپی‌برداری است.

چطور شد، وارد عرصه طراحی لباس شدید و نشان گندم را راه اندازی کردید؟

من لیسانس نقاشی دارم. پس از فارغ التحصیلی، طراحی لباس را طی دو دوره در مدرسه مدلینگ استانبول ترکیه آموختم. پس از بازگشت به ایران همراه یکی از دوستان طراحم پانته‌آ روح اللهی کار را ادامه دادم و در نتیجه نشان گندم را راه اندازی کردیم.

چرا نام گندم را برای کار طراحی خود انتخاب کردید؟

گندم نماد زایش و زن است و از آنجایی که ما نیز وارد حوزه لباس زنانه شده بودیم لذا فکر کردم که نام گندم همخوانی معنایی خوبی دارد ضمن اینکه گندم سمبل برکت و زیبایی نیز هست و همه این گزینه‌ها در لباس می‌توانست جذاب باشد.

فکر می‌کنید چرا در بازار لباس ایران شاهد طرح‌های مستقل ایرانی و تولید بر اساس کار طراحان ایرانی نیستیم؟

یکی از عمده دلایل وارد نشدن طراحان به عرصه تولید در ایران نداشتن شناخت آن‌ها از این حوزه است. ضمن اینکه صنعت مد و فشن نیز هنوز در ایران به درستی شناخته نشده است. تا جایی که اغلب برندهای معروف نیز از طراحان استفاده درست نمی‌برند. به همین خاطر طراحان مجبور هستند، پروسه تولید را از خرید پارچه تا فروش را خود دنبال کنند که یقینا پروسه سخت و طولانی است و امکان حداکثر کیفیت را از کار می‌گیرد در حالی که تمام دنیا طراح تنها در عرصه طراحی لباس و ایده یابی مسئول است. ما لباس ایرانی و برندهای نسبتا معروف در سطح داخلی کم نداریم، اما متاسفانه تعداد اندکی از آنها طراحی مستقل انجام می‌دهند و بقیه به کپی کردن طرح‌ها از کشورهایی نظیر ترکیه بسنده می‌کنند.

دلیل این عدم آگاهی طراحان از حوزه تولید چیست؟

متاسفانه دانشگاه‌های ما چه در سطح دروس و چه در بخش تدریس دچار مشکل هستند. تا جایی که مدام روی دایره تکرار می‌چرخند به همین خاطر اغلب دانشجویان و طراحان فارغ‌التحصیل از این کانال خلاقیت و ایده یابی را به درستی نمی‌شناسند. در حقیقت دانشگاه‌های ایران طراح را محدود به تمرکز کردن روی خیاطی می‌کنند در حالیکه بخش مهم و اصلی طراحی همان ایده و نگاه طراح است که کار او را متمایز می‌کند.

همانطور که اشاره کردید، حوزه مد در ایران به تازگی فعالیت جدی خود را آغاز کرده، اقدامات اخیر را چگونه می‌بینید؟

در چند سال گذشته مسئولانی در حوزه مد فعالیت را آغاز کرده‌اند به همین خاطر بخش‌هایی نظیر نمایش زنده لباس و ژورنال وارد لیست کارهای طراحان ایرانی شده است. امروز در ایران از یک فرد نوجوان با سلیقه گرفته تا یک استاد فارغ‌التحصیل از دانشگاه را به نام طراح لباس می‌شناسند. این نشان می‌دهد اتفاق‌هایی در این حوزه رخ داده که تقاضا را برای بخش مد شکل داده است. در چند سال اخیر رنگ‌های روشن وارد بازار لباس شده و طرح آن‌ها دچار تنوع و تغییر جدی شده است. این یعنی اتفاق‌های مهمی در حال رخ دادن است. شکل‌گیری این حوزه حرفه‌ای رخ نداده است اما همین که حرکت شروع شده است یک اتفاق خوب به شمار می‌رود.

آیا دانستن هنر نقاشی و بخش تجسمی در کار طراحی لباس یک الزام به شمار می‌آید؟

یک طراح می‌تواند صرفا به کار طراحی لباس بپردازد، اما وقتی قرار است یک طرح خاص منطبق بر ایده و تخصص خود را رو کند باید بداند که چگونه طراحی و تصویرگری انجام دهد که این یعنی هنر تجسمی. در واقع یک طراح باید بداند که چگونه آنچه را که به عنوان طرح در ذهن دارد روی کاغذ بیاورد زیرا یک خیاط باید تمام جزئیات را برای اجرای آن بداند. لذا این مهارت‌ها لازم است در غیر این صورت طراح ابتر باقی می‌ماند.

هنرآنلاین