کد خبر: ۱۵۴۴۴
تاریخ انتشار: ۰۳ فروردين ۱۳۹۹ - ۱۴:۲۴-22 March 2020
آیا کرونا می‌تواند یک 'پدیدار' باشد، به معنایی که در پدیدارشناسی از آن سراغ داریم؟
عصراسلام: به ظاهر، هر چیزی می‌تواند در مقامِ پدیدار، متعلقِ پدیدارشناسی باشد و محدودیتی در این باره در کار نیست. کرونا خود را از طریقِ ظهوراتش در بدنِ اشخاصِ مبتلا می‌نمایاند و این‌گونه، می‌باید که ذاتش را از طریقِ این ظهوراتِ پراکنده در تن‌های متکثر ترسیم کند. با این‌حال، هنوز ذاتش را در پنهان، نگه داشته و ذهنِ حساب‌گرِ دانشمندان و ویروس‌شناسان را از ذاتِ خود دور نگاه داشته؛ گویی راهِ تصرفِ دیگری بر خود را بسته. سوژه ناتوان می‌نماید از تعیینِ ذاتش. 

پس، آیا کرونا همچون امری متعالی ست که محیط بر اذهانِ مشروط آدمیان است یا حقیقتی است که در تحولاتی تاریخمند خود را سرانجام آشکار می‌کند، و از همین روست که هنوز فراچنگ نمی‌آید. یا شاید طورِ دیگری باشد: یعنی، کرونا اساسا فاقد ذات است، و از همین‌رو، وجه پدیداری ندارد. اگر اینطور باشد، ظهوراتی که از او سراغ داریم، در واقع، پدیدارهای او نیستند. او از ما نمی‌گریزد چون امری متعالی ست یا اینکه تاریخی بر او نگذشته؛ بلکه او از ما می‌گریزد چون واقعیتی بازنمودین نیست، متعلقِ هیچ آگاهی‌ای نیست و در عین حال، مقوله شهودی هم نیست. 

بر این اساس، آیا می‌توانیم بگوییم که کرونا اصلا وجود ندارد؟ روشن است که کرونا منشأ یک بیماریِ فراگیر است که جانِ آدمیان را تهدید می‌کند. پس کرونا هست! این نوعِ از هستی، انگار بی‌سابقه است؛ وابسته به نوعِ نوینی از آدمی است. نوعی از انسان که شاید در سپیدمانِ ایجادش هستیم. این نوعِ نوین، امراضِ خاصِ به خودش را مطالبه می‌کند. حتی اطلاقِ عنوانِ بیماری بر این حالتِ نوبنیاد شاید بی‌ربط باشد. کرونا تنها نشان از گذر آدمی از وضعیتِ معهود و متعارفش به وضعیت یا ناوضعیتِ دیگری است که هنوز تن به صورت‌بندیِ مفهومی نمی‌دهد. 

این ناتوانی را حتی نمی‌توان به وضعیتِ نیست انگارانه مان نسبت داد. وضعیتِ نیست انگارانه هنوز در انتظارِ ظهورِ ارزش‌های دیگریست یا دست‌کم امکانِ بودنِ ارزش‌هایی دیگر را منتفی نمی‌کند. ناوضعیتِ کرونا، قبل از هر چیز، به تن وابسته ست، او بیشتر از آنکه در پیِ ارزش دیگری باشد، به تنِ دیگری می‌اندیشد. این درحالی است که‌ تنِ متعارف با همه ارزش‌هایش، وابسته به سوژه، ساحتِ تکنیکی و نیست انگاریِ مقتضی اش است. کرونا نشانه اضمحلال این منطقِ زبانیِ تکنیکی ست بی‌آنکه لزوما منطق و ارزشِ تازه‌ای بیافریند. 

به بیانی پارادوکسیکال این را هم می‌افزایم که کرونا گرچه هستیِ نا-پدیدارِ بی‌سابقه‌ای دارد، و از سوژه می‌گریزد، هستی‌اش خود برخاسته از سوژه مدرن است؛ همان سوژه‌ای که بنیاد منطقِ تکنیکیِ سیاره‌ای را گذاشته و 'چین-عالم' را برپا داشته. کرونا در مقامِ چیزی نا-پدیدار، ما را به اندیشه‌ای رادیکال فرامی‌خواند.


مجید کمالی 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان