کد خبر: ۱۵۲۶۲
تاریخ انتشار: ۲۱ اسفند ۱۳۹۸ - ۱۹:۴۷-11 March 2020
روزهای خوبی نیست، تقریباً اکثریت انسان‌های کره‌زمین درگیر بیماری کرونا شده‌اند؛ مرد و زن، کوچک و بزرگ، فقیر و غنی، شهری و روستایی، مسلمان و غیرمسلمان، مؤمن و کافر، ایرانی و غیرایرانی، فرادست و فرودست.
عصراسلام: همه به یکسان درمعرض این بلای فراگیر قرار گرفته‌اند و هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که به دام آن دچار نمی‌شود. با کمال تأسف شمار معدودی از انسان‌ها به این بیماری مبتلا شده‌اند که خوشبختانه تعداد قابل‌توجهی از آنها بهبود یافته‌اند یا می‌یابند و متاسفانه برخی نیز از دنیا رفته‌اند. اکثریت جامعه نیز نگران و مضطرب هستند و می‌کوشند به طریقی از ابتلا به این بیماری یا گسترش آن جلوگیری کنند. 

آن‌ها که دست‌شان به دهان‌شان می‌رسد، حقوق‌بگیران یا کسانی که اندوخته‌ای دارند، در خانه‌های‌شان پناه گرفته‌اند و تا سر حد امکان تماس‌شان را با دنیای بیرون کم کرده‌اند، اما انبوهی از آدم‌ها هم هستند که این امکان را ندارند و ناچارند سر کار بروند یا توان تهیه وسایل ضدعفونی و رعایت همه‌جانبه مسائل بهداشتی را ندارند و به حداقل‌ها اکتفا می‌کنند. 

عده‌ای هم به قدری گرفتار و مصیبت‌زده‌اند که کرونا برای‌شان شوخی است، معدودی از آنها حتی اسم این بیماری را هم نشنیده‌اند و اکثریت ایشان هم چنان مصیبت زده‌اند و درددیده که اگر جلوی‌شان از کرونا بگویید، با تلخندی در جواب می‌گویند، «بی خیال!»

در این میان ستاینده و قابل تقدیر کار پزشکان و پرستاران و مددکاران و خدمه مراکز درمانی و مسوولان و زحمت‌کشان و خبرنگاران و روزنامه‌نگارانی است که هر یک متناسب با وظایف خود برای مقابله با این بیماری و بهبود مبتلایان تلاش می‌کنند، به‌خصوص آنها که با شجاعت و ایثار در صف اول مبارزه با این ویروس تلاش می‌کنند. کرونا نشان داده که با کسی تعارف ندارد و اهل تبعیض نیست. 

بلای همه‌گیری است مثل مرگ محتوم، مهمانی ناخوانده که برای مبارزه با آن نمی‌توان به راه‌حل‌های فردی امید بست. وقتی دامنه‌های این مشکل این‌چنین فراگیر و همگانی است، روشن است که نمی‌توان به تنهایی بر آن غلبه کرد. برای جلوگیری از پیشرفت، به همت جمعی و اجتماعی نیاز است. 

اگر مشارکت همگانی نباشد، هیچ‌کس قسر در نمی‌رود. حتی فرض کنیم فرد یا افرادی این توانایی و امکانات را داشته باشند که برای مدت زمانی طولانی به‌طور کامل از عالم و آدم‌های دیگر فاصله بگیرند و خود را قرنطینه کنند، بالاخره که مجبور می‌شوند از پناهگاه‌های خود بیرون بیایند. اگر به فرض محال همه بشریت هم از دست رفته باشد، باز این غارنشین‌ها پیش وجدان خودشان مسوول خواهند بود که برای نجات همگان کاری نکردند و در روزگار عسرت فقط به فکر خودشان بودند. خلاصه آنکه مقابله با ویروس کرونا نه یک اقدام فردی و نه مسوولیتی بر دوش این فرد یا آن نهاد است. برای مبارزه با آن همه باید دست به دست هم بدهیم. 

متاسفانه در روزهای اخیر برخی به اقدامات خودخواهانه و حقیر دست می‌زنند و اصول اخلاقی را به کل کنار گذاشته‌اند. البته که همه ترسیده‌اند و از این حیث بر کسی حرجی نیست. اما باید به خاطر داشت که خودخواهی مفرط و رفتار و گفتار خودپسندانه حتی اگر هم ما را از شر کرونا نجات دهد، در برابر وجدان اخلاقی مصون نمی‌دارد. رستگاری بشر امری جمعی است و باید به فکر همه بود، به ویژه آنها که فرودست‌تر و به لحاظ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ناتوان‌ترند.


اعتماد
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان