کد خبر: ۱۵۲۳۸
تاریخ انتشار: ۲۱ اسفند ۱۳۹۸ - ۱۲:۵۵-11 March 2020
دیگر از شادی‌های کوچک بیزارم. از این ترکیب دو کلمه‌ای که ساده‌لوحانه باور کردیم و هریک، به پرورش گل‌های آپارتمان و غذاپختن و نمایششان پرداختیم و زیرش نوشتیم: شادی‌های کوچک.
 خودم را مستثنا نمی‌کنم . من هم زمانی آن‌قدر ساده‌لوح بوده‌ام که «شادی‌های کوچک» احمقانه را باور کنم.

چرا پی شادی‌های بزرگ نبودیم؟ 

رک‌‌‌‌و‌راستش این است: چون شادی بزرگ برای ما وجود نداشت. چون ریشه‌ی شادی بزرگ را در ذهن تک‌تک ما از بن و ریشه زده‌اند. چون ما را به درون خویش تبعید و از افتراق میانمان ماهی‌ها از لجن گرفته‌اند. 

خنده را از ما گرفته‌اند و گریه به ما داده‌اند. به جای شادی جمعی، گریه‌ی جمعی بهمان داده‌اند. چهل و یک سال است. از جا انداختن مفهوم «من، تنهایی، با شادی‌های کوچکم، یهویی»، از تشکیل ملتی که افرادش تک‌تک به شادی‌های کوچک دل‌خوشند؛ آن‌ها از چنین مفهومی خرسندند.

 شادی بزرگ از تامین و آرامش و رفاه می‌آید. آن‌کس که در جشن عمومی در خیابان می‌رود و می‌خواند، دغدغه‌ی نان فردا ندارد. چه سفره‌ی خوبی. اما برای آن‌کس که می‌دزدد. او می‌تواند بخندد. 

اما دیگران به شادی‌های کوچک دل‌خوشند. همان‌کسانی که سزاوار زندگی‌های آرام و شاد بودند، حالا در کنج خانه‌های خود محبوس‌اند. خانواده‌ی من، خانواده‌ی شما، هر آن‌کس که زمانی در‌وغ «شادی‌های کوچک» را باور کرد.

غزل صدر
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان