کد خبر: ۱۴۴۷۳
تاریخ انتشار: ۱۹ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۶:۴۳-08 February 2020
علويون فرقه ای از شیعه معتقد به نیابت"محمد بن نصیر نمیری" از طرف امام دوازدهم شیعیان هستند.شیعه اثنی عشری او را صاحب غلو میدانند و بعضی طوائف اسلامی او را علی اللهی نامیدند.
‏او ادعای نیابت مهدی موعود را داشت و پس از آن ادعای امامت کرد.

بن نصیر در قرن سوم هجری میزیست و در سال ۲۷۰ ه. ۸۸۳ م. در حلب فوت شد. 

از لحاظ اعتقادات علویها در زمینه اولویت خلافت پس از پیامبر اسلام با سنی ها اختلاف نظر دارند و در زمینه نیابت با شیعیان. مرجعیت دینی خاصی ندارند و تقریبا دیده نشده برای گسترش مذهب خود و جذب افراد اقدام تبشیری کنند.

‏به دلیل کمی منابع مکتوب علویان آشنایی از عقیده واقعی آنان کم است و مذهبی تقریباً مجهول مانده. بسیاری معتقدند این کمبود منابع مکتوب خود خواسته بود و علویان از بیم دشمنی سایر مذاهب و تکفیر سعی در پنهان و محصور ماندن عقایدشان داشتند.

‏ورود به مذهب علوی تقریباً ناممکن است و دست کم یکی از والدین باید علوی باشد. تا اوایل قرن بیستم از جانب هر دو مذهب اصلی مسلمانان تکفیر میشدند ولی در نهایت "الأزهر" و علمای شیعه (با تلاش موسى صدر) رسماً آنها را مسلمان خوانده و تکفیرشان را حرام کردند.

‏(میگویند پس از کودتای حافظ اسد چون قانون اساسی سوریه اسلام را از شروط ریاست جمهوری تعیین کرده الأزهر با فشار حكومت مصر علویان را مسلمان اعلام کرد) با این وجود بخش بزرگی از مسلمانان سنی هم اکنون نیز مذهب علوی را بدعه دانسته و باور دارند علویان واقعیت اعتقاد خود را پنهان میکنند.

‏پس از فوت ابن نصیر ، محمد بن جندب و عبدالله بن محمد جنبلاتی زعامت طائفه را به عهده گرفتند. در ابتدا تجمع آنان در حلب بود و اکنون نیز ادعا میکنند حکومت "حمدانیان" حلب که به دست صلاح الدین ایوبی ساقط شد از آن علویان بود. 
پس از سقوط حلب گروهی به بغداد مهاجرت کردند


‏ولی مرکزیت نصیریون در دوره زعامت سرور بن قاسم طبرانی به لادقیه منتقل شد که همین سکونت در منطقه ای محصور بین کوهها و دریا باعث عزلت آنان طی قرون شد. مرکز بغداد با حمله مغولان از بین رفت ولی حضور آنان در لاذقیه ادامه یافت و تقویت شد.

‏در دوره عثمانی نصیریون با سرکوب و حتی قتل عام مواجه شدند ولی با شروع استعمار فرانسه و تقسیم شامات به چند ناحیه شبه خودمختار، دولت علوی در بخشی از ساحل مدیترانه ایجاد شد. از همین رهگذر نام طائفه نیز در آغاز قرن بیستم به "علویون" تغییر یافت.

‏به علت اعتقادات انعطاف پذیر علویون زودتر از سایر طوائف سوریه مدرنیته غرب را پذیرا شدند. با ورود فرانسویها و خروج علویان از عزلت جمع کثیری در جستجوی کار و زندگی بهتر به قاره امریکا به ویژه امریکا، ونزوئلا، برزیل و آرژانتین مهاجرت کردند که بعدها اشخاصی از نسل آنان به رده های ‏بالای سیاسی و نظامی دست یافتند. جمعی از آنان نیز به خدمت ارتش مستعمر فرانسوی در آمدند که همین باعث شد شاکله اصلی ارتش سوریه پس از استقلال را علویها تشکیل دهند. اندک زمانی پیش از استقلال بزرگان علوی که حکومت خودمختار علویان را اداره میکردند به دو گروه تقسیم شدند.
‏گروه اول کسانی بودند که خواستار حفظ استقلال خود از کشور سوریه بودند؛ حتی نامه ای به دولت فرانسه نوشتند و به بهانه احتمال سرکوب و قتل عام به دست دولت سنی آینده سوریه خواستار عدم عقب نشینی نیروهای فرانسوی از سوریه بودند. "سلیمان الأسد" جد حافظ اسد و "سلیمان المرشد" رهبر معنویشان ‏از امضاکنندگان این نامه بودند. گروه دوم که سرشناس ترین آنها "صالح العلی"، "یونس الحمدان" و "علی ملحم رسلان" بودند خواستار استقلال سوریه از فرانسه و وحدت کلیه مناطق خودمختار تحت لوای دولت مرکزی شدند.

‏در حال حاضر مناطق انتشار علویها در ساحل سوریه، بعضی مناطق حمص و حماه، جبل محسن در لبنان و جنوب غربی ترکیه میباشد. برخی منابع نسبت علویان در سوریه را ۱۱.۵٪ کل جمعیت ذکر کرده اند. از مشهورترین چهره های علوی میتوان به "صالح العلی" از مبارزان علیه استعمار فرانسه، "زکی الارسوزی" ‏تئوریسین و از مؤسسین حزب بعث، حافظ الاسد و شاعر برجسته سوری "ادونیس" اشاره کرد.

پس از شروع اعتراضات در سوریه و ورود کشور به جنگ داخلی، گروههای تندرو مخالف که غالباً سنی و سلفی هستند دوباره از واژه نصیریة جهت تكفير علويان حاكم و تهييج احساسات مذهبى طرفدارانشان استفاده كردند.

عدنان مطوری


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان