کد خبر: ۱۴۴۴۸
تاریخ انتشار: ۱۸ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۴:۱۱-07 February 2020
یک نفر وبلاگی تاسیس می‌کند، می‌شود وبلاگ‌نویس، به هرحال نویسنده نیز هست، شعر هم که پلق پلق توی خون همه ما ایرانی‌ها می‌جوشد
، بالاخره در مدرسه و دانش‌گاه نیز او را مجبور کرده‌اند که یک جست‌وجویی در اینترنت بکند و به نام تحقیق ارائه بدهد، پس محقق و پژوهش‌گر نیز باید حساب شود، کسی هست که تدریس نتواند بکند؟ خوب، استادی را هم لایق خود می‌داند، چون دوست دارد مثل دکتر شریعتی نیز مشهور شود، پس چرا جامعه‌شناس نباشد؟ در قالب وبلاگ نیز دست برده پس طراح نیز به شمار می‌رود، عکس که تا دلتان بخواهید می‌گیرد این جناب عکاس. یک رشته تحصیلی نیز خوانده، آقای مهندس.
اگر این نویسنده، به سیاست نپردازد و وارد حوزه انتقاد نشود، دیگر خیلی بعید است که یکی بیاید و بگوید:

چرا این همه من را با چنگک به قلب کوچکت آویزان کرده‌ای؟ من‌های متداخلی که از میان آن‌ها باید خود اصلی را یافت و بیرون کشید و پر داد و پرواز یاد داد که دیگر خیلی بعید است. من سیاه و سنگین را دیگر چه به آبی آسمان معنا. نه نویسندگی بد است و نه نویسنده بودن، به شرطی که فراموش نشود انسان کی بوده و چی هست و چه باید بکند.

محمدرضا زادهوش
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان