کد خبر: ۱۴۳۴۶
تاریخ انتشار: ۱۴ بهمن ۱۳۹۸ - ۲۲:۴۳-03 February 2020
آدم است دیگر، گاه فراموش می‌کند گاه فراموش می‌شود، فراموشی گاهی نعمت است و گاهی نکبت.
عصراسلام: فراموش شدن چیزی نیست که از یاد آدم برود، دردیست تلخ که خوب نمی‌شود، می‌رود تا مغز استخوانت، می‌ماند تا همیشه، تا ابد، مثل دیوار محصورت می‌کند، مثل زندان تنهایت، دور می‌شوی از خودت، از آدم ها، از خنده ها، از تمام خاطراتش...

فراموش شدن مثل مردن است، عمیق‌تر، بدتر، دردناک‌تر حتی، جوری که انگار کسی تو را لگد مال میکند مثل یک برگ خشک شده پاییزی که عابران از کنارش می‌گذرند، مثل دستی که دراز شده و هیچکس نمی‌گیردش، مثل اسکناس صد تومنی شادباش روی سرامیک‌های تالار.

فراموش شدن تنهایی دارد، سخت است، فکر می‌کنی هیچوقت فراموش نمی‌شوی مثل دریا که قرار نیست از حافظه‌ی ماهی پاک شود. اما دریا، توی تنگ از حافظه‌ی ماهی پاک می‌شود ذره ذره، آرام آرام، جایی که ماهی توی اشک‌های خودش نفس بکشد، دریا از یادش می‌رود. دریا با آن عظمتش از یاد ماهی می‌رود، تو هم فراموش می‌شوی روزی، تمام میشوی کم کم...و تلخی داستان آنجاست که فراموش شدگان، فراموش کنندگان را هرگز از یاد نمی‌برند...


مریم سمیع زادگان 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان