کد خبر: ۱۴۲۶۸
تاریخ انتشار: ۱۲ بهمن ۱۳۹۸ - ۲۳:۴۳-01 February 2020
بخشی از پاسخ در روانشناسی شناختی است. ما ریسک را بر مبنای یک روش میانبر ذهنی بنام "هیوریستیک دسترسی" محاسبه می کنیم، یعنی هر چه یک چیز راحت تر به ذهنمان بیاید، احتمال وقوعش را بالاتر تخمین میزنیم.
 بخش دیگر پاسخ از ذات خبرنگاری می آید. اخبار در مورد اتفاقاتی است که به وقوع می پیوندند نه آنچه اتفاق نمی افتد. شما هیچ وقت نمی شنوید که خبرنگاری از کشوری که در آن 40 سال صلح برقرار بوده گزارش دهد {چون اخبار همیشه از اتفاقات بد می گوید، ما هم تصور می کنیم تعداد آنها بیشتر است}. 

بعلاوه، اتفاقات بد می توانند در یک لحظه به وقوع بپیوندند، اما اتفاقات خوب زمانبر هستند. روزنامه ها می توانند این خبر را چاپ کنند که دیروز 137 هزار نفر از فقر مطلق خارج شدند، اتفاقی که هر روز و در طی 25 سال گذشته به وقوع پیوسته، این یعنی یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون نفر، ولی شما هیچ وقت این خبر را نمی بینید. همچنین اخبار بر مبنای تمایل درونی شما به اتفاقات بد عمل می کند. حال اگر این تعصبات شناختی انسانی را با ذات خبررسانی ادغام کنید، درک میکنید که چرا در زمان شنیدن اخبار بنظر میرسد جهان سالهاست به انتها رسیده است.

این منفی نگری افراطی باعث ایجاد دیدگاه غلط نسبت به واقعیت بیرونی می گردد، مثلا موجب نگرانی مردم در مورد جرم و جنایت می شود درحالیکه آمار آن عملا در حال نزول است. یک نظرسنجی در سال 2016 نشان داد 77 درصد مردم آمریکا موافق بودند داعش برای بقای آمریکا یک خطر جدی است، اعتقادی که چیزی بیش از توهم نیست. تحقیق دیگری نشان داد مصرف اخبار منفی باعث درک ناصحیح ریسک، اضطراب، شرایط روحی ضعیف تر، احساس ناتوانی، خصومت نسبت به دیگران، حساسیت زدایی، و در بعضی موارد دوری کردن از هرگونه اخبار می گردد. 

البته که باید از عذاب و رنجی که اتفاق می افتد آگاه باشیم، اما همچنین باید به اینکه چطور آن ها را کاهش دهیم فکر کنیم. اگر تمام تلاش های ما برای بهبود جهان بی فایده بوده اند، چرا اصلا باید به خود زحمت اصلاح بدهیم؟ فقر همیشه باقی خواهد بود، و از آنجایی که جهان رو به نابودی است، یک تمایل طبیعی این است که فقط از حال خود لذت ببریم. خطر دیگر منفی نگری رادیکالیسم است. اگر تمام نهادهای ما شکست خورده و غیرقابل اصلاح هستند، پاسخ طبیعی ما تمایل به نابودی شان خواهد بود، با این امید که هر چه از پس این نابودی برمی آید بهتر از آنچه اکنون داریم باشد.


حال اگر پیشرفت واقعا وجود دارد، عامل ایجاد آن چیست؟

پیشرفت یک نیروی مرموز یا دست تاریخ برای حرکت به سمت عدالت نیست، بلکه نتیجه تلاش انسان ها و متاثر از ایده عصر روشنگری قرن هجدهم است، این ایده که اگر از علم و منطق که شرایط انسانی را بهبود میدهند استفاده کنیم، می توانیم کم کم موفق شویم. پیشرفت به معنی این نیست که شرایط برای همه انسان ها و در همه زمان ها بهتر می شود. پیشرفت یعنی حل مشکلات. مشکلات اجتناب ناپذیر هستند، و راه حل ها خود بوجود آورنده مشکلات جدید هستند که خود باید حل شوند. مشکلاتی که جهان امروز با آن مواجه است عظیم هستند، مثلا خطر تغییرات اقلیمی و جنگ هسته ای، ولی ما باید آنها را بصورت مشکلاتی که باید حل شوند ببینیم و نه آخرالزمان.
 
استیون پینکر - استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد
 
 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان