کد خبر: ۱۳۸۲۳
تاریخ انتشار: ۲۴ دی ۱۳۹۸ - ۱۸:۱۸-14 January 2020
کشته شدن انبوه هموطنان در مراسم تشییع پیکر شهید و سقوط هواپیمای مسافربری، شکوه نمایش ایران در برابر آمریکا را بر هم زد و کام مردم را تلخ کرد، 
اما پیام‌های غیرمستقیمی برای آمریکا داشت: مرگ غیرعادی توده‌ی مردم عادی در ایران امری کاملاً عادی است؛ مرگ قهرمانان جنگ برای توده‌ی مردم ابداً عادی نیست؛ توده‌ی مردم آماده‌اند به جنگ بروند؛ و شاید برخی از همین مردم عادی به قهرمانان غیرعادی تبدیل شوند.

نتیجه؟ ایران شاید ماشین جنگی آمریکا را نداشته باشد، اما با بسیج توده‌ای مردم به جنگ می‌تواند معادله را متوازن کند. ایران پیش از این هم در برابر ماشین جنگی صدام همین کار را کرده بود؛ وگرنه خرمشهر با آن‌همه سپر دفاعی و آن ارتش مدرن که از انواع حمایت‌های اطلاعاتی و تسلیحاتی همپیمانان بلوک شرق و غرب بهره می‌برد، چگونه آزاد می‌شد؟ 

این همان فرمولی است که شوروی در برابر ماشین جنگی نازی به کار گرفت و توانست با بسیج میلیونی سربازان - که تلفات میلیونی را هم در پی داشت؛ ۸٫۷ میلیون نظامی در کنار ۱۹ میلیون غیرنظامی - آن را نه‌تنها زمین‌گیر که به‌کلی نابود کند. قهرمانان واقعی جنگ جهانی دوم، توده‌ی سربازان ارتش سرخ (و البته توده‌ی سربازان مستعمرات فرانسه و بریتانیا) بودند، نه سربازان ابرقهرمان آمریکایی آن‌گونه که هالیوود نشان می‌دهد.

البته از طبیعت نامهربان روسیه و خدای مهربان ایران هم به‌عنوان آزادکننده‌ی استالینگراد و خرمشهر نام برده می‌شود؛ خدا و طبیعت اگر آن‌زمان بوده‌اند، هنوز هم هستند. آمریکا بزرگ‌تر از صدام است؟ شوروی هم در افغانستان بزرگ بود - برژنف گفته بود ارتش سرخ به هر جا وارد شود، دیگر خارج نمی‌شود - اما طبیعت خشن یا خدای مهربان به یاری ملت کوچک افغانستان آمدند. 

استالین گفته بود: «هر مرگی یک تراژدی است. ولی مرگ یک میلیون تن صرفاً آمار است.» این تنها نظر استالین دیکتاتور در قبال مردم خود نبود؛ آمریکای دموکراتیک هم مرگ میلیونی مردم غیرنظامی ژاپن را فقط آمار می‌دانستند. فرانسوی‌های دموکراتیک هم مرگ سربازان مستعمرات خود را آمار می‌دانستند (اگر رشید بوشارب بعد از نیم‌قرن، «بومی‌‌ها» را نساخته بود، ما هنوز از همین آمار هم خبر نداشتیم. تازه او هم مجبور شد در پوستر فیلم آن را با «نجات سرباز رایان» مقایسه کند تا قهرمانان فیلم و مردم قهرمانش دیده شوند.)

البته یک سرباز آمریکایی آمار نیست؛ همه‌ی ملت آمریکاست و به همین خاطر رئیس‌جمهور آمریکا نمی‌تواند به‌راحتی جنگی را آغاز کند. همان هالیوود که قهرمانان خیالی پیروزی‌های بزرگ در جنگ‌ دوم را ساخته، قهرمانانش فیلم‌هایی در تقبیح شکست‌ واقعی ویتنام بازی کرده‌اند. 

ترامپ در سخنرانی که فرماندهانش کنارش ایستاده بودند، تصمیم گرفت جنگ‌های بزرگ در حد نمایش بماند، ترور هم نمایش کوچک هدف بزرگ جنگی در خارج بود برای اهداف سیاسی داخلی که برای رقیب سیاسی خارجی هم مفید واقع شد؛ بازی برد-برد-برد آمریکا، ایران و عراق. شما هم بگذارید جنگ‌ها همان‌طور که هستند، بمانند. ترس از مرگ از خود مرگ ترسناک‌تر است.

رضا نساجی 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان