کد خبر: ۱۳۶۵۲
تاریخ انتشار: ۱۵ دی ۱۳۹۸ - ۱۵:۲۱-05 January 2020
بدون تردید در مجموعه‌ی رجال سیاسی و نظامی و حتی فرهنگی ـ هنری کشور، هیچکس به‌اندازه‌ی سردار سلیمانی نمی‌توانست بخشِ «وفاق‌پذیر» ـ تأکید می‌کنم: بخشِ وفاق‌پذیر و نه همه‌ی ـ جامعه‌ی مجمع‌الجزایریِ ایران را چنین همدل کند؛
 آن‌هم پس از روزهای تلخی که این جامعه تازه پشت سر گذاشته و زخم‌هایی که هنوز بر تنش تازه‌اند. گستره و تنوع سوگمندان سردار به‌خوبی این را نشان می‌دهد. رازهای این محبوبیت پنهان نیست؛ همان‌هایی است که دیگر رجال کشور ندارند و او داشت. 
بااین‌اوصاف نه فقط جمهوری اسلامی بلکه جامعه‌ی ایرانی سرمایه‌ی منحصربه‌فرد و یگانه‌ای را از دست داد. سرمایه‌ای که در روزهای سخت آینده و بزنگاه‌های پرتلاطمی که در پیش خواهد بود، می‌توانست ولو برای مرحله‌ی گذار به سامان جدید از گسیختگی و فروپاشی ساختار موجود جلوگیری کند.

حال باید دید خون او چه سرنوشتی را برای جامعه‌ی ایرانی، کشورهای منطقه و نیز برای تشیع رقم خواهد زد.

چشم‌انداز پیش رو که روشن و امیدبخش نیست؛ چه جنگ عزت‌مندانه (و البته خانمان‌سوز و بی‌پایان) در پیش باشد و چه صلح منفعلانه (که آثار تخریبی‌اش اگر از جنگ بیشتر نباشد، کمتر نیست).

محسن حسام مظاهری 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان