کد خبر: ۱۳۴۹
تاریخ انتشار: ۳۰ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۴:۳۰-19 February 2018
خداوند سنت هدایت آدمیان را از ابتدا با ارسال پیامبران و رسولان قرار داده است. به عبارتی رحمت خداوند چنین بود که هدایت مردم را خود بر عهده گیرد؛ از این رو، بهترین بندگان را به نبوت برگزید.

خداوند سنت هدایت آدمیان را از ابتدا با ارسال پیامبران و رسولان قرار داده است. به عبارتی رحمت خداوند چنین بود که هدایت مردم را خود بر عهده گیرد؛ از این رو، بهترین بندگان را به نبوت برگزید.

 نگاه به تاریخ انبیاء الهی نشان می دهد که در این انتخاب و انتصاب الهی برخی از انبیاء الهی برای بعد از خود جانشینانی به مردم معرفی کردند. البته برخی نیز توسط انبیاء قبلی به طور صریح معرفی نمی شدند، بلکه به آن ها بشارت داده می شد؛ چون پیامبر اسلام که از سال ها قبل به اسم به مردمان بشارت داده شده بودند. 

برخی پدر و پسر بودند مانند داود و سلیمان، برخی برادر بودند مانند هارون و موسی و برخی نیز نسبت فامیلی نداشتند مانند جناب آصف بن برخیا و سلیمان نبی و یا شمعون وصی جناب عیسی علیهم السلام.

 انبیاء الهی چه پدر و پسر باشند و چه نباشند، فرقی نمی کنند. مهم آن است که آن بزرگواران توسط خداوند معرفی شده اند. صرفنظر از آن که این بزرگواران چگونه به مردم معرفی شدند، پذیرش آنان توسط مردم داستان دیگری است. 

 علم، رفتار، معجزه و هر آنچه که در تاریخ انبیا آمده، بیانگر همین پذیرش است. البته همواره طاغوت های هر زمان در برابر خداوند و حق استکبار می ورزند که آن هم داستان دیگری است.

 این سنت الهی معرفی پیامبران، توسط خداوند و پذیرش در بین مردم در امامان شیعه نیز جاری است. معرفی دوازده امام پس از پیامبر (ص) از زبان ایشان در مواقف مختلف از جمله خطابه ی غدیر، نشان و تاکید بر همین تصریح الهی است. 

 البته در همان زمان نیز عده ای نسبت به اینکه این امامت در یک خانواده از پدر به پسر برسد، تکبر ورزیدند و نمی دانستند که این حکمت هایی دارد و قبلاً نیز سنت الهی بوده و البته که شایستگی این بزرگواران نیز در علم پیشین الهی به اثبات رسیده بوده‌ است.

 البته امامان نیز مانند انبیاء الهی، چون حجت های خدا هستند، حقانیت خود را به مردمان در هر سنی به اثبات رساندند. همانطور که حضرت عیسی (ع) در گهواره سخن گفت و جناب یحیی (ع) در خردسالی مکلف به تبلیغ شدند.
 
ويُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ (آل عمران/۴۶)
یا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا (مریم/۱۲)

 امام جواد علیه السلام نیز در کودکی به مقام امامت رسید و در مجالس مختلف جوابگوی سوالات بسیاری از علمای مختلف بودند. پاسخ های حضرت و خضوع عالمان در برابر ایشان نشان داد که علم ایشان خدادادی است نه اکتسابی که مثلاً بزرگان دین، ایشان را تعلیم داده باشند یا بعد از رشد فکری به کسب معارف و احکام نایل آمده باشند. 

بنابراین می بینیم که در کار خدا و اموری این چنینی قیود معمولی چون سن و سال وجود ندارند و این بزرگواران چون حضرت یحیی (ع) در همان سن طفولیت، حکم می کنند.
 
 البته برای آن که معلوم شود حقانیت با کیست، در سیره ی انبیاء الهی و امامان از خردسال تا بزرگسال همواره بستر بحث و گفتگو با سایر علما باز بوده است. با آن که راه ایشان تنها راه مستقیم است، اما راه را برای اظهار نظر کردن کسانی که خود را مفسر و عالم می دانستند، نمی بستند تا حقانیت آن انتصاب الهی به همگان در طول تاریخ اثبات شود.

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان