کد خبر: ۱۳۴۷۳
تاریخ انتشار: ۰۷ دی ۱۳۹۸ - ۱۲:۴۱-28 December 2019
جشنواره فیلم کودک و نوجوان در همدان در حال برگزاری است؛ جشنواره ای که نمی توان برای آن دلیل وجودی قابل اعتنایی پیدا کرد.
 این جشنواره در حالی بیست و سومین دوره خود را پشت سر می گذارد که سال هاست سینمای کودک و نوجوان در ایران تعطیل شده است. این تعطیلی از اواخر دهه ۶۰ آغاز شد، از زمانی که سینماهای بلوار و کانون که برای نمایش فیلم مخصوص کودکان طراحی شده بودند، دم و دستگاه کودکانه خود را جمع کردند، بادکنک ها را از سقف ها پایین کشیدند، عروسک ها را از ویترین خود جمع کردند و نمایش فیلم برای بزرگسالان را آغاز کردند. صاحبان این سینماها مدعی شدند اکران فیلم های کودک سود ندارد، به همین دلیل آنها برای گذران امورات سینمای خود، باید فیلم های گیشه پسند اکران کنند.

اما چگونه شد که سینمای کودک که زمانی با ساخت فیلم هایی مانند گلنار، دره شاپرکها، گربه آوازه خوان، دزد عروسک ها و... گیشه پر رونقی داشت، به کسادی خورد؟ دلیل این کسادی را می توان از زمانی جستجو کرد که کارگردانان سینمای کودک به جای ساخت فیلم برای کودکان، فیلم هایی را مقابل دوربین بردند که درباره کودکان بود. مخاطب فیلمی که درباره کودکان ساخته می شود، بزرگسالان هستند و معمولاکودکان چیزی از آنها سر در نمی آورند و تماشای این گونه فیلم ها برای آنها بسیار خسته کننده است. اما معلوم نیست به چه دلیل از اواخر دهه ۶۰ کارگردانانی که فیلم های شاد و فانتزی برای کودکان می ساختند به فیلمسازی درباره کودکان روی آوردند مثلامحمدعلی طالبی که فیلم شهر موشها را ساخته بود به ساخت فیلم هایی مانند چکمه و کیسه برنج روی خوش نشان داد یا کامبوزیا پرتوی که فیلم های گربه آوازه خوان، گلنار و ماهی را برای بچه ها ساخته بود، تصمیم گرفت فیلم بازی بزرگان را بسازد.

 این فیلم ها هرچند در سینمای ایران جایگاه خوبی دارند، اما بی رودربایستی باید بگوییم چراغ سینمای کودک را خاموش کردند. فیلم هایی مانند چکمه یا بازی بزرگان فیلم هایی نبودند که کودکان برای تماشای آنها خانواده ها را مجبور به رفتن به سینما کنند، کودکان به دنبال شادی هستند، تصویری که آنها را از ته دل بخنداند، تصویری شبیه آنچه کلاه قرمزی به آنها نشان داد، اما موفقیت فیلم کلاه قرمزی هم نتوانست کارگردانان سینمای کودک را ترغیب به ساخت فیلم برای کودکان کند. به همین دلیل ابراهیم فروزش با کارنامه درخشان خود در زمینه سینمای کودک و ساخت فیلم هایی مانند کلید و خمره که برای کودکان ساخته بود؛ در ادامه فعالیت های خود، فیلم های بچه های نفت، دریا و هامون و زمانی برای دوست داشتن را ساخت که با محور قرار دادن کودکان، زندگی بزرگسالان و شرایط آنها را نقد می کرد.

سینمای کودک، جدا از دنیای فانتزی و خیالی نیست، اما انگار کارگردانان سینمای ایران با دنیای خیال فاصله گرفته اند و دنیای فانتزی را هم قبول ندارند که فیلمی با این مشخصات برای کودکان نمی سازند. مهدی کرم پور، رئیس انجمن صنفی اکران سینمای ایران درباره عدم اکران فیلم های کودکان می گوید: فیلم مناسب کودکان سال هاست در سینمای ایران تولید نشده است و ما برای این گروه سنی فیلمی نداریم که اکران کنیم! ما سینماگر نیستیم و از دور اتفاقات سینما را تماشا می کنیم؛ اما آنقدر داخل گود هستیم که متوجه شویم سینمای کودک در کنار آموزش و سرگرمی می تواند تجارت بسیار خوبی برای سینمای ایران باشد. سالن های نمایشی که برای کودکان طراحی می شوند، می توانند محل خوبی برای پر کردن اوقات فراغت این گروه سنی باشند و مسلما در یک محل پر رفت و آمد کسب و کار هم رونق می گیرد. اگر شهرک های سینمایی مخصوص تولید فیلم های کودکان ساخته شود، این شهرک ها می توانند به محل پر رفت و آمد و درآمدزایی تبدیل شوند (دیزنی لند را تصور کنید، آنجا هم در ابتدا فقط یک شهرک کوچک سینمایی بود) و...

واقعیت این است اگر کودکان دیده شوند، اگر نیاز آنها به سینما برای مسوولان سینمای کشور اهمیت پیدا کند، سینمای کودک و نوجوان می تواند به پررونق ترین ژانر سینمایی در کشور ما تبدیل شود، اما افسوس که در کشور ما سینما هست که فقط باشد، نیست که یک هنر باشد و یک صنعت پر درآمد.

طاهره آشیانی/ جام جم
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان