کد خبر: ۱۳۴۵۳
تاریخ انتشار: ۰۶ دی ۱۳۹۸ - ۱۴:۰۴-27 December 2019
«آخرین میخ بر تابوتِ امیدِ ازدست‌رفته‌ی آن‌هایی که دو بار به روحانی رأی داده بودند، آن خنده‌ی بی‌موقعِ رئیس‌جمهور بود 
در حینِ انکارِ اطلاع‌اش از ماجرا [ن.ک. به کامنت نخست]؛ ریشخندی غریب که چه‌بسا در تاریخِ حکم‌رانیِ ایران بی‌مانند بماند. آن خنده‌ی متفرعن و بی‌تفاوتِ روحانی، آن ریشخندِ تاریخی، یک نقطه‌ی عطف بود؛ یک نشانه بود؛ نشانه‌ای از یک سیاست‌مدارِ شکست‌خورده که در مرحله‌ی ’انکارِ‘ بیماری به‌سر می‌برد. آن‌هایی که به روحانی رأی داده بودند، آن‌قدر حقیر نبودند، آن‌قدر بیگانه نبودند، که مستحقِ چنین ریشخندی باشند. در گریز از پتکِ سنگینِ چنین ریشخندهای تلخی بود که ما از عصرِ احمدی‌نژادی شدنِ سیاست در ایران عبور کرده بودیم. اما روحانی در سخت‌ترین دقایقِ آن روزها، که تنها با نشان‌دادنِ سرافکندگیِ خود بود که می‌توانست در سوگواریِ ما بر شکستنِ او، بر سوگواریِ ما بر شکستِ اصلاحات، سهیم شود، با آن مواجهه‌ی فراموش‌نشدنی‌اش، از ما عبور کرد؛ ما را تنها گذاشت. در آن لحظه‌ی تاریخی، این ما نبودیم که از روحانی عبور کردیم، بلکه این او بود که از ما عبور می‌کرد و به ریشخندی مویه‌ی ما بر امیدِ ازدست‌رفته‌مان را تحقیر می‌نمود.»

(بخشی از مقاله‌ی «تحقیر امید»، ماهنامه‌ی «اندیشه پویا»، شماره‌ی 63، آذر و دی 98 به قلم رضا خجسته رحیمی)
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان