کد خبر: ۱۳۳۱۴
تاریخ انتشار: ۲۶ آذر ۱۳۹۸ - ۱۸:۴۲-17 December 2019
«دکتر رضوی مسئول انجمن [دوستداران فرهنگ فرانسه و ایران] خانم جوانی را به عنوان منشی در انجمن به کار گمارده بود که معمولا بعدازظهرها چند ساعتی به محل انجمن در کوچه نزدیک میدان مخبرالدوله بین خیابان سعدی و لاله زارنو می آمد و در اتاق کوچکی می نشست که به او اختصاص داده شده بود. اگر احیانا تلفنی می شد، جواب می داد.
این خانم زن زیبا و خوش اندامی بود اما هرگز آرایش نمی کرد و معمولا لباس تیره می پوشید. با افرادی که برای فعالیتهای هنری به انجمن می آمدند کمتر تماس می گرفت. رابطه اش با هیچکس از سلام و علیک تجاوز نمی کرد. یک روز بعداز ظهر که به انجمن رفته بودم، در راهرو ورودی ناگهان با کیانوری روبرو شدم که با عجله به داخل می آمد. به اتاق منشی انجمن رفت. توقفش بیش از چند دقیقه طول نکشید. با قدمهای سریع خارج شد و در اتوموبیلی نشست که جلو در منتظرش بود و بسرعت حرکت کرد. می دانستم شوهر منشی انجمن، سروان حق پرست بود. این افسر جوان که عضویت شاخه نظامی حزب [توده] را داشت، به دستور حزب همراه عده دیگری از افسران ارتش، بعد از قیام پیشه وری با هواپیما و تجهیزات نظامی به تبریز رفت و به ارتش فدائی فرقه دموکرات پیوست. او هنگام پرواز آزمایشی بر فراز تبریز هواپیمایش دچار نقص فنی شد و سقوط کرد. همسر جوانش با یک پسر کوچک به نام سعید تنها مانده بود. 
از روی کنجکاوی به اتاق خانم رفتم. او را بسیار آشفته و عصبی دیدم. رنگ پریده به نظر می رسید و عضلات صورتش به طور محسوسی می لرزید. بغضش را بیرون ریخت. من ترجیح دادم اتاقش را ترک کنم و فرصت بدهم در تنهایی خودش هرچه می خواهد گریه کند تا آرام بگیرد. اما او احتیاج داشت اندوه درونش را بیرون بریزد. اشاره کرد در اتاق بمانم.
[گفت:] ''خجالت نمی کشند … شوهرم را به کشتن دادند، خودم را بیوه و سرگردان و طفل شیرخوارم را یتیم کردند و حالا آمده پیشنهاد می کند مرا همراه بچه ام به اروپای شرقی بفرستند … بروم آنجا چه غلطی بکنم؟ چهار تا فامیل و دوست و آشنایی را هم که اینجا دارم از دست بدهم. تنها بمونم با یک بچه روی دستم توی یک دنیای غریب که نه زبانشان را می دانم، نه یک آشنایی دارم. اروپای شرقی توی سرشان بخورد. هر چی از دهانم درآمد بهش گفتم''.
مدتی در سکوت نگاهش کردم. به نظرم رسید کمی آرامتر شده است. با اینکه هنوز ساعات اولیه کارش بود، ناگهان بلند شد، کیف دستی اش را برداشت، بدون اینکه حرفی بزند، رفت. من دیگر هیچوقت او را ندیدم تا اینکه سالها بعد در سینمای ایران جوانی به عنوان هنرپیشه ای باارزش درخشید و متوجه شدم همان طفل شیرخوار آن سالهاست: سعید راد».

رفقای بالا، منوچهر کی مرام، صص ۱۸۷ - ۱۸۹
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان