کد خبر: ۱۳۱۵
تاریخ انتشار: ۲۱ بهمن ۱۳۹۶ - ۲۰:۱۶-10 February 2018
یکی از امراض دنیای مدرن، مرض جلوه گری و جلب و گدایی توجّه از دیگران است.

یکی از امراض دنیای مدرن، مرض جلوه گری و جلب و گدایی توجّه از دیگران است.نمیدانم این سخن تا چه حدّ روا باشد، ولی نقش رسانه در شکل گیری این بیماری در میان ما انسانها، بسیار قابل توجّه است.
رسانه ابزاری بود که امروزه رئیس ما شده است.شبکه های اجتماعی بیش از آنچه ما تصوّر می کنیم امیر و سرور بر ما هستند.اژدرهایی که هر چه میگذرد بیش از پیش ما را می بلعد و ظاهرا ما نیز از این بابت شکایتی نداریم.
کمی توجّه کنیم، خواهیم یافت چگونه رسانه ما را به ماشینی برای پیشبرد هشتک های مختلف خود تبدیل کرده است.
مرض جلوه گری برآمده از همین ابزاری است که امروزه ما را در مشت خود دارد.البته این به معنی منفی بافی در باب شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام نیست.بحث در رابطه با اثر این دست امکانات بر ما انسانهایی است که تربیت نشدیم.مشکل دقیقا از ماست که با این فضاها چنان تیغی در کف زنگی عمق می یابد.
شبکه های اجتماعی و در معرض تماشا و توجّه دیگران بودن، وسوسه ای برای هر یک از ما می آورد.وسوسه اقدامی در جهت دیده شدن و لایک گرفتن.هر کس هم به نحوی به این وسوسه پاسخ می دهد.آنچه به شکلی امتیاز ما محسوب می شود، مایه ای است که ما را به دیگران نشان دهد.البته بسته به بازار تقاضا، امکان دیده شدن برای برخی بیش از دیگران فراهم است.و کم نیستند انسانهایی که در این میان هیچ وجه متمایزی ندارند و در طلب آن هزینه های گزافی می پردازند.بگذریم از دلهایی که می سوزند و مالامال از عقده ها رنجی مضاعف برای صاحبان خود می آورند.
این مصیبت، اهالی فرهنگ و کتاب و مطالعه را هم بی بهره نمی گذارد.اصلا روضه اصلی من برای همین قشر است.به واسطه رسانه تمام مطالعات ما از پیش برای عرضه در جایی برنامه ریزی می شود.هر جمله زیبا و یا هر متن پرباری که از نگاهمان می گذرد، به این فکر می کنیم دقیقا عکس کتابش را در چه دیزاینی برداریم و چه وقت و در کدام یک از صفحات اجتماعی مان بارگذاری اش کنیم.
این مریضی برای بسیاری از ما مجالی برای لذّت بردن از مطالعات و مهمتر از آن بهره بردن از حجم خوانده ها در زندگی شخصیمان باقی نمی گذارد.ما همه چیز را می خوانیم و یا می شنویم، تا با دیگران به اشتراکش بگذاریم.چنین نگاهی چه فرصتی برای اندیشیدن به خودمان و بررسی اولویتهای درونی و نیازهای فردی ما باقی می گذارد.
ما همه اهل خطابه و منبری شده ایم، که از روز اوّل هر چه حدیث می خواند، برای گفتن به دیگران و تأمین خوراک منبرش است.بعید است چنین شخصی هدایتی از این حجم بردارد.
در جوامعی مثل جامعه ما، که فقدان شخصیت در فرد فرد آن به وضوح دیده می شود، اقبال به چنین فضاها و مشغولیتهایی چند برابر خواهد بود.و در نتیجه عمق خود گم کردگی ما نیز بیشتر خواهد بود.
امید که روزی به فکر خودمان بیفتیم. 
  عباس حائری
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان