کد خبر: ۱۲۹۱۲
تاریخ انتشار: ۰۸ آذر ۱۳۹۸ - ۱۵:۳۳-29 November 2019
عشق باید همیشه شکست بخورد! پارادوکسِ دردناکِ عشق همین است.
عصراسلام: از یک‌سو، تخیلِ عاشق، مشتاقِ به‌دست آوردن و تصاحبِ معشوق در تمامیتِ او و بدنمندیِ اوست، اما از سوی دیگر، به محض به‌دست آوردن و رسیدن، تخیل از کار می‌افتد.

اگو(Ego)ی ما تقلا می‌کند تا از مواجهه‌ی مستقیم بپرهیزد، اما تخیل، سودای مواجهه با ساحتِ واقعی چیزها را دارد و ای دریغا که امرِ واقعی، بلورِ «تخیّل» و «میل» را می‌شکند. 
شاید اگر عشق معنایی داشته باشد - که سخت بعید است - فقط شجاعتِ دوست‌داشتن و بودن در چنین فضایی است!  

چرا می‌گویم «سخت بعید»؟

زیرا در روزگاری زندگی می‌کنیم که عزل شده‌ایم از  دسترسی به یگانه مایَملکِ خویش - که همان تخیل است - و عشق‌هامان، قصه‌ا‌ی واحد و روایتی مشترک دارد! بنابراین اگر شکست‌های عاشقانه‌مان هم شبیه یکدیگر است و به یک اندازه خنده‌دار، چندان غریب نیست. 
شاید اگر عشق، معنایی داشته باشد، دوست‌داشتنِ دیگری، در عین فهم این پارادوکسِ دردناکِ خنده‌دار است!

عبدالحمید ضیایی 
گریستن در تاریکی
پاره سی و سوم
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان