کد خبر: ۱۲۹۱
تاریخ انتشار: ۱۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۰۹:۲۱-03 February 2018
قرآن کریم می‌فرماید: «هر كس خواهان عاجله (چیزی که زود بدست می‌آید؛ یعنی دنیا. بهشت نزدیک نیست و طول می‌کشد تا بدان رسید.) است، به زودی هر كه را خواهيم [نصيبی‏] از آن می‏دهيم (به‌مقداری که بخواهیم).



قرآن کریم می‌فرماید: «هر كس خواهان عاجله (چیزی که زود بدست می‌آید؛ یعنی دنیا. بهشت نزدیک نیست و طول می‌کشد تا بدان رسید.) است، به زودی هر كه را خواهيم [نصيبی‏] از آن می‏دهيم (به‌مقداری که بخواهیم)، آنگاه جهنم را كه در آن خوار و رانده داخل خواهد شد، برای او مقرر می‏داريم. و هر كس خواهان آخرت است (کسی که آخرت را می‌خواهد، خیلی غصه نمی‌خورد که دنیا دستش بیاید یا نیاید) و نهايت كوشش را برای آن بكند، در حالی که مؤمن باشد، آنانند كه تلاش آنها مورد حق‏شناسی واقع خواهد شد.»
عبارت »سعی لها سعیها» را  که در این آیه آمده‌است، به طور مکرر آیت‌الله حق‌شناس اینگونه معنا می‌کردند که سعیی در خور آخرتی که می‌خواهد می‌کند. آخرت یک منزل همیشگی است. آیا نمازی که می‌خوانیم در خورد آخرت بی‌نهایت هست؟ بعضی از نمازها هستند که صد تومان هم نمی‌ارزند. حالا آیا می‌خواهیم آخرت را برای این نماز بدهند؟
چه نمازی بخوانیم که درخور آخرت باشد؟ اعمالمان چگونه باشد که درخور آخرت باشد؟ اگر آدم کیسه کشیده باشد و چرک‌های اخلاقیش را ریخته باشد و اخلاقش شُسته شده باشد و همین طور سعی کند که شاخ و برگ درخت اخلاق بد را بِکَند، نتیجه می‌دهد و می‌تواند نماز بخواند. این نماز می‌شود نماز درخور آخرت. حالا نماز وزن دارد؛ می‌توانیم با این نماز، بهشت را بخریم. کار بجایی می‌رسد که فرد دائم در نماز است. افرادی که دائم در نماز هستند، درخور آخرت هستند. 

 لازمۀ رسیدن به عمل درخور آخرت، برچیدن اخلاق بد است، نه عمل بد. درست کردن عمل که قدم اول است! اصلاً وقتی من غیبت کنم که دیگر نمازی برای من نمی‌ماند! گناه کردن مثل این است که پای درخت رذائل اخلاقی آب بدهیم.

اخلاق خوب بلافاصله روی نماز تأثیر دارد و نماز را خوب می‌کند.اگر کسی به برسد بجایی که کار درخور آخرت انجام دهد، دیگر رها نمی‌کند! امام_سجاد علیه‌السلام در شبانه روز هزار رکعت نماز می‌خواندند و البته تمام کارهایشان را هم انجام می‌دادند. ایشان دو رکعتشان هم درخور آخرت بود، اما رها نمی‌کردند. خود ایشان در دیداری که با عبدالملک داشتند، فرمودند اگر نبود وظایفی که نسبت به خانواده و مردم داشتم، چشم به آسمان می‌دوختم و از آن چشم برنمی‌داشتم تا عمرم تمام شود.

علامۀ_عسکری گاهی در روز 17 ساعت کار می‌کردند. کار برای هدایت؛ که این بالاترین کار ممکن است. ایشان در حقیقت تا نفس داشت کار می‌کرد. این می‌شود کار درخور آخرت.

تمام این تلاش‌ها باید همراه ایمان باشد. بعضی‌ها می‌گویند خمس نمی‌دهیم ولی به فقرا کمک می‌کنیم! این، نمی‌شود. این کار نهایتاً به درد دنیای او می‌خورد و بلا را از او دور می‌کند.

در روایات داریم که بعضی چون بردگان از ترس جهنم عبادت می‌کنند و بعضی چون تاجران به تمنای بهشت؛ اما بعضی خدا را شایستۀ بندگی می‌یابند یا در روایاتی دیگر داریم که از سر حب خدا را عبادت می‌کنند. این دسته از افراد، دیگر کارشان را در ترازو نمی‌گذارند؛ چون نمی‌شود برای کار آن‌ها قیمت گذاشت. مثالش نفس‌های امیرالمؤمنین علیه‌السلام در لیلة_المبیت است که ثواب یک نفس ایشان در آن شب می‌تواند همه را بهشتی کند. گریه‌هایی هم که برای امام_حسین علیه‌السلام می‌کنیم و نیز زیارت ایشان از همین جنس است. گاهی ما وقتی گریه می‌کنیم یا زیارت می‌رویم اصلاً به ثوابش فکر نمی‌کنیم. خصوصاً اگر بعداً هم یادمان نیاید که این کار را کردیم.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان