کد خبر: ۱۲۳۷۴
تاریخ انتشار: ۰۴ آبان ۱۳۹۸ - ۰۶:۲۹-26 October 2019
اینجا می‌خواهم یک نمونه از صدها نمونه‌ای را ذکر کنم که نشان می‌دهد زبان فارسی نه واقعیتی قومی و جغرافیایی بلکه واقعیتی است فرهنگی و تاریخی و تمدنی.
در سال  1947 که پاکستان از هند جدا شد و  به استقلال دست یافت، سرود ملی نداشت. به‌هنگام بالابردن پرچم پاکستان فریاد می‌زدند: «پاکستان زنده باد  آزادی پاینده باد!». زمانی که تصمیم به سرودن سرودی ملی برای پاکستان گرفتند، در آخرِ کار این سرود را انتخاب کردند که همچنان سرود ملی پاکستان است:

 پاک سرزمین شاد باد                     
کشور حَسین شاد باد
 تو نشان عزم عالی‌شان                   
ارض پاکستان
مرکز یقین شاد باد       
 
پاک سرزمین کا نظام                    
قوت اخوت عوام 
 قوم ، ملک ، سلطنت                    
پائندہ تابندہ باد 
 شاد باد منزل مراد 
 
پرچم ستارہ و هلال                      
رهبر ترقی و کمال
 ترجمان ماضی شان حال               
جان استقبال
سایه خدای ذوالجلال

همان‌طور که ملاحظه می‌کنید تنها یک کلمه‌ی هندیِ «کا» در آن است.

کاظم کردوانی 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان