کد خبر: ۱۱۷۸۲
تاریخ انتشار: ۲۲ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۷:۴۰-13 September 2019
متاسفانه در چند سال اتفاقی جدید با تآثیر سوء در میان مردم و نهادهای سیاسی ظاهر شده است که امکان مشارکت سیاسی منسجم مردم را بیش از گذشته مخدوش کرده است.
این اتفاق که در جامعه شناسی به شهرتوکراسی معروف است متشکل از افرادی از جامعه است که در حوزه های غیر سیاسی همچون خوانندگی ، بازیگری ، مجری گری ، ورزشی و حتی ثروت ؛ شهرت کسب کرده و سپس از آن شهرت بدست آمده ، درعرصه سیاست بهره گیری میکنند.

افرادی که تنها به دلیل مشهور بودن و بدون داشتن تجربه و تخصص ، به آسانی وارد رقابتهای انتخاباتی می شوند و جای افراد متخصص و با تجربه را در نهادهای سیاسی میگیرند. این روند به تدریج دموکراسی را به سمت شهرتوکراسی  سوق میدهد. 
این پدیده در ابتدا در دهه هشتاد میلادی و در امریکا آغاز شد که در آن رونالد ریگان با تکیه بر شهرت خود در هنرپیشگی تا مقام ریاست جمهوری ایالات متحده پیش رفت. بعد از او ورزشکاران و هنرپیشگان و مجریان تلوزیونی و افراد زیادی مانند آرنولد شوارتزنگر دونالد ترامپ و جیسی ونتورا با استفاده از سرمایه شهرت خود وارد عرصه سیاست شدند. 

متاسفانه این پدیده در ایران نیز به شکل فزاینده ای در حال رشد و شکل گیری است. این رشد در حدی است که بسیاری از افراد به محض کسب اندکی شهرت وارد عرصه های انتخاباتی سیاسی می شوند. حضور تعداد زیادی از ورزشکاران مشهور در چند دوره اخیر شورای شهر تهران مبین این واقعیت تلخ است. 
در این پدیده معیار فقط شهرت است. حتی محبوبیت نیز اهمیت در درجه دوم دارد. در سال های اخیر به کررات مشاهده شده است که افرادی از راه جنجال آفرینی و تحریک عواطف عمومی توجه زیادی را به خود جلب کرده و اندک زمانی بعد وارد مناسبات انتخاباتی میشوند. بعد از آن فرد میتواند در فرصتی مناسب حتی توجه ناشی از نفرت را تبدیل به یک فرصت و سرمایه مهم سیاسی کند. در این فرهنگ سیاسی ، جلب توجه به جای رضایت مردم مهمترین ابزار سیاسی به حساب می آید.
افرادی که شهرت خود را در حوزه های غیر سیاسی کسب کرده و بعدا وارد رقابتهای انتخاباتی میشوند در همان ابتدا و پیش از آنکه برنامه های 
سیاسی و توانایی ها و افکار خود را به جامعه عرضه کنند جمع زیادی از طرفدارانشان بدون کوچکترین توجهی به برنامه ها و توانایی های وی او را در لیست انتخابی خود قرار داده و رقابتهای انتخاباتی را مختل میکنند. به طور مثال حضور یک خواننده مشهور با میلیونها طرفدار متعصب و یک آراء میلیونی دیگر جایی برای رقابت متخصصان و کارشناسان سیاسی باقی نمیگذارد. 

واقعیت این است که افراد مشهور وارد شده به سیاست تنها با وجهه ورزشی هنری خود به میدان امده و برای مشروعیت بخشیدن به حضور سیاسی خود بر مدرک تحصیلی ، آنهم بدون پشتوانه علمی، خود تکیه میکنند. از این رو این افراد دیگر افکار و برنامه ای برای حضور سیاسی خود نداشته و بعد از موفقیت در انتخابات و ورود به عرصه سیاست توانایی برای کار و عمل سیاسی ندارند و در اکثر موارد دیده شده است که شخصیت های مشهور به دلیل اینکه خودشان تجربه و تخصص و توانایی لازم در عرصه های سیاسی اقتصادی و جامعه شناسی ندارند ، تبدیل به نماد خارجی و ظاهری برای جریان های خاص سیاسی میشوند که در پشت آنها قرار میگیرند. آن ها در واقع تبدیل به سخنگو و توجیه کننده و سپر میان مردم و تصمیم گیران واقعی می شوند. 
در این برهه که نیاز مبرمی به جلب نیروهای متخصص و کاردان در عرصه سیاست و مدیریت شهر داریم رشد نظام و فرهنگ شهرتوکراسی میتواند بسیار مخرب باشد. نیاز شهر ما به افرادی است که از راه عملشان در سیاست مشهور میشوند و نه کسانی که از راه شهرت سیاستمدار میشوند 

اگر دلیلی برای مشارکت سیاسی خود دارید آن دلیل قطعا پیشرفت فضای سیاسی و مدیریت شهری شهر خود است که تنها با مدیریت متخصصان و کارشناسان با تجربه در عرصه های سیاسی و اقتصادی امکان پذیر است. امید است با انتخاب صحیح و آگاهانه خود زمینه رشد بیش از پیش شهر خود را فراهم کنیم. 

محمدعلی اصالتی 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان