کد خبر: ۱۱۵۳۳
تاریخ انتشار: ۰۵ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۰:۱۹-27 August 2019
بعد از عملیات والفجر ده، ما در نزدیکی‌های خورمال (کردستان عراق) و تپه‌ی رِشِن بودیم. گردانِ ما به ضدِّ‌زره معروف بود.
 بامدادِ ۲۸ فروردین عراقی‌ها پاتک سنگینی زدند. اول مثل ریگ توپ و خمپاره می‌زدند و بعد خودشان آمدند. وضع جوری شد که بخشی از محور دست عراقی‌ها افتاده بود و ما و آن‌ها با فاصله‌ی کم و چشم در چشم با هم درگیر شده بودیم. 

یادم هست آن‌جا دوست طلبه‌ای داشتیم که پیش‌تر در گردانِ ادوات و خمپاره‌اندازه (۸۲ میلی‌متری) بود. آن شب وقتی با عراقی‌ها رو در رو شد، هاج و واج مانده بود و نمی‌توانست شلیک کند. بعد از آن شب، که البته در نهایت، با عقب‌نشینیِ عراقی‌ها ختم به‌خیر شد، آن طلبه گفت من و یک نظامی عراقی، از فاصله‌ی نزدیک و اسلحه‌به‌دست چند لحظه خیره خیره به یکدیگر نگاه کردیم. بعد بدون تیراندازی از هم دور شدیم. او می‌گفت من اهل جنگ‌های این‌طوری نیستم و نمی‌توانم چشم در چشم کسی با او بجنگم؛ به همین دلیل دوباره برگشت کمی عقب‌تر و در خط نماند.

 این یک حقیقت است که "دیدنِ دیگران" نیروی شگفت‌انگیزی در کنترل ما دارد. در آن شب، ما و نظامی‌های عراق آن‌جا بودیم که اگر بتوانیم هم‌دیگر را بکشیم؛ ولی "چشم" به خیلی‌ها اجازه‌ی این کار را نمی‌داد. وقتی ما دیگران را می‌بینيم و اصطلاحاً چشم‌مان به هم می‌افتد، چیزی شبیه شرم، شبیه وجدان، و یا شبیه مروّت در وجود ما جوانه می‌زند و توان ما را در به‌کارگیری خشونت، کم می‌کند. فاصله‌‌ها ما را بی‌رحم می‌کنند، دوری از دیگران ما را خشن می‌کند.


مهراب صادق‌نیا

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان