کد خبر: ۱۰۷۳۶
تاریخ انتشار: ۱۱ مرداد ۱۳۹۸ - ۰۷:۱۹-02 August 2019
امام صادق عليه السلام فرمود: چون خدا اهل زمين را بميراند، درنگ كند به اندازه زماني كه خلق بوده اند و به اندازه آنچه آنها را ميرانيده و چند برابرش، سپس اهل آسمان اول را ميراند،
 سپس درنگ كند به مانند آنچه خلق را آفريده و مانند آنچه اهل زمين و اهل آسمان اول را ميرانده و چند برابر آن، سپس اهل آسمان دوم را بميراند و به همين ترتيب بيان كرده تا مرگ اهل آسمان هفتم، و فرمود: پس از آن درنگ كند به مانند دوران خلقت و دوران مرگ اهل زمين و اهل هفت آسمان و چند برابر آن، سپس ميكائيل عليه السلام را بميراند، سپس درنگ كند به مانند زمان آفرينش خلق و مانند همه اينها و چند برابر، سپس جبرئيل عليه السلام را بميراند و پس از درنگ همه اين مدت و چند برابرش، اسرافيل عليه السلام را بميراند و پس از درنگ همه آن مدت و چند برابر، عزرائيل عليه السلام را بميراند.

گفت: سپس خدا تبارك و تعالي مي فرمايد: «از آنِ كيست امروزه پادشاهي؟» و خود پاسخ گويد: «از آنِ يگانه قهار. كجايند جبارها؟ كجايند آنان كه به معبودي با من ادعا مي كردند؟ كجايند متكبران؟ و مانند اينها، سپس درنگ كند به اندازه دوران آفرينش خلق و به اندازه همه اين مدت و چند برابر آن همه، سپس زنده كند خلق را و يا بدمد در صور.

عبيد بن زراره گويد: گفتم: راستي چنين كاري مي شود؟ مدت را طولاني پنداشتم. فرمود: آيا مدتي را كه پيش از آفرينش بوده، درازتر است يا اينها؟ گفتم: اين. فرمود: مگر آن را دانستي و آمار كردي؟ گفتم: نه. فرمود: پس همچنين است اين،1چنان كه خداي متعال مي فرمايد: «يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ»2 تا آنجا كه مي فرمايد: «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ؛ روزي كه در صور دميده شود، پس هر كس در آسمان و زمين است، جز آنان كه خدا نخواسته، ترسان و هراسان شوند و به صف محشر درآيند... پس كسي كه كاري نيك كرده باشد، بهتر از آن را به او مي دهند و ايشان از هول و هراس اين روز در امانند».

در آن روز، كوه ها حركت كرده و فرو مي ريزند و زمين به لرزه درمي آيد و هر زن شيردهي كودك خود را فراموش مي كند و حامله ها سقط جنين مي كنند و همه مردم از خود بي خود مي شوند و گويا مست گشته اند و محاسن سياه جوانان سفيد شود و هر كس به گوشه اي پناه برد. سپس خداوند دستور نفخه اي ديگر را به اسرافيل مي دهد و از آن سري كه به طرف زمين است، صدايي بيرون مي آيد و كسي را زنده نمي گذارد، مگر كساني كه بخواهند زنده بمانند، مانند جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل عليهما السلام ، آن گاه خداوند از عزرائيل عليه السلام مي پرسد:
چه كساني باقي مانده اند؟ مي گويد: اين چهار فرشته. سپس امر مي كند كه آن سه فرشته را قبض روح كند و بعد مي پرسد: چه كسي باقي مانده؟ عزرائيل عليه السلام مي گويد: بنده ضعيف تو، عزرائيل. خطاب مي رسد: تو هم بمير و در اين موقع عزرائيل عليه السلام صيحه اي مي زند كه اگر مردم پيش از مردنشان آن را شنيده بودند، همه مي مردند. اينجاست كه عزرائيل عليه السلام ، تلخي مرگ را مي چشد و مي گويد: اگر مي دانستم مرگ به اين تلخي است، با مؤمنان بيشتر مدارا مي كردم. در اين موقع، كسي زنده نمي ماند و خداوند خطاب مي كند: «اي دنيا ! كجا رفتند پادشاهان و شاهزادگان و مستكبران و ستمگران و مال داراني كه حقوق واجب را ادا نكردند؟ و امروز پادشاهي از آن چه كسي است؟» چون كسي پاسخ نگويد، خودش مي فرمايد: «پادشاهي از آن خداي يكتاي توانمند است».

سپس تومار آسمان ها و ستارگان را درهم مي پيچد و كوه ها را متلاشي مي سازد و اين زمين را به زميني كه در آن معصيت نشده باشد، تبديل مي كند؛ زميني كه خوني به ناحق در آن نريخته و وسيع و گسترده باشد و كوه و تپه و گياهي در آن وجود ندارد، چنان كه در آغاز چنين بوده است و آسمان ها را هم تبديل نمايد و همه مردم به امر خدا در پيشگاه حق حاضر شوند.

و چنان كه پيش از خلقت آسمان ها و زمين، عرش بر روي آب قرار داشت ، دوباره آن را به حال اول برگرداند، سپس به آسمان ها دستور مي دهد كه چهل شبانه روز بر زمين ببارد تا همه جا را آب فرا گيرد و اجزاي بدن مردگان در آب جمع شود، سپس جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل عليهم السلام و حاملان عرش را زنده نمايد و به اسرافيل عليه السلام فرمان مي دهد كه در صور (بعثت) بدمد و ارواح خلايق از سوراخ هاي آن مانند مور و ملخ بيرون آيند و ميان زمين و آسمان پر گردد و به زمين آيند و به جسدهاي خود كه در قبرها خوابيده، ملحق شوند و به امر خدا زنده گردند و از قبرها بيرون آيند، چنان كه در قرآن مي فرمايد:

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ سِراعاً كَأَنَّهُمْ إِلي نُصُبٍ يُوفِضُونَ خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ. (معارج: 43)

آن روز به شتاب از قبرها بيرون آيند، گويي به سوي بت ها مي دوند، در حالي كه چشم هايشان از شرم و ترس به زير افتاده و پرده اي از ذلت آنها را پوشانده است. اين، همان روزي است كه به آنها وعده داده مي شد.

سپس مردم را به عرصه محشر بياورند و خداوند به آفتاب امر مي كند كه از آسمان چهارم به آسمان دنيا فرود آيد تا گرمي اش به مردم بيشتر برسد. بدين ترتيب گرماي آن، بر مردم در آزار و عطش غلبه مي كند و همه بدنشان را عرق فرا مي گيرد و با بدن برهنه و تشنه برانگيخته شوند و زبانشان در دهان آويزان گردد. در اين موقع، چنان گريه مي كنند كه اشكشان تمام شود و بعد به جاي آن خون گريه مي كنند.3
 
1. بحار الانوار، ج 54، ص 105.
2. نک: نمل: 87.
3. ارشاد القلوب الي الصواب، ج 1، ص54.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
کرونا چه خواهد شد؟
بزودی نابود می شود
هرگز از بین نمی رود
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و ادبیات
نظامی
کمپر و ون لایف
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان