کد خبر: ۱۰۴۶
تاریخ انتشار: ۱۱ مهر ۱۳۹۶ - ۱۹:۴۸-03 October 2017
اگر درمسیر کویری دورافتاده و در پمپ بنزینی تک نازل هستید که به گمانتان هیچ احدی شما را نمی شناسد باید بدانید که هیچ قطعیتی وجود ندارد و امکان دارد تنها دَیار آنجا، با نگاه به کارت بانکی و نام شما بفهمد نام همسرتان چیست، چه غذایی دوست دارید و مقدار تقریبی حقوقتان چه قدر است: جادوی بحث انگیز اینستاگرام.
 دیگر مهم نیست کاربری معروف یا ناشناخته باشیم. نیمی از ایرانیان به دلیل استفاده از این شبکه هر لحظه بهره اقتصادی، اجتماعی، هنری و  فرهنگی برای خود رقم می زنند. صرف نظر از موضوع کلیشه ای تبلیغات، کاربرد پرمخاطب تری هم این مدت در اینستاگرام رسمیت یافته است. زیرا اگر بسیاری از کاربراین به دلایل اقتصادی نمی توانند کالاهای تبلیغی  بخرند، تمامی کاربران می توانند مشتری یک نوع کالا در صفحات پرشمار باشند؛ صفحاتی که جلو چشم میلیون ها ایرانیِ بافرهنگ و تمدن، به سادگی متاع جنسی عرضه می کنند و از مخاطب بدون دریافت ریالی،  فقط بازدید می خواهند.

شاید همین الان از خواندن این یادداشت صرف نظرکنید چون به گمانتان در دایره دوستان شما هیچ شخصی مخاطب این صفحات نیست و این کارها فقط از عهده قاتلان آتنا و  بنیتا و امثال آنها برمی آید ولی با صرف چند ثانیه، خلاف این ثابت می شود. مثلا بیایید نام چند صفحه یک میلیون فالوری را  از اطرافیانتان بپرسید. جدا از صفحات سلبریتی ها، می بینید که باقی صفحات، کسب و کارشان عرضه و رواج اسفناک مفاهیم جنسی، خشونت جنسی و خشونت جنسی علیه زنان است. 

صفحاتی که به بهانه سرگرمی و خنداندن کاربران، تصاویر و کپشن های رکیک منتشر می کنند: نوع جهش یافته جوک های غیراخلاقی در دورهمی ها. با این تفاوت که هیچ پچ پچی در کار نیست، جمعیت دورهمی ها چند میلیونی شده و  هیچ قانونی هم وجود ندارد که سوژه خشونت جنسی چه کسانی هستند. گرچه در بیشتر موارد، زنان سلاخی جنسی می شوند.

اینجانب  به عنوان روزنامه نگار و فعال اجتماعی مدافع حقوق زنان به تازگی مورد خشونت جنسی صدهاهزار کاربر ایرانی قرارگرفتم؛ هموطنانی که به تصاویر کاملا معمولی ام با صحبت درباره نان سنگک تاختند و در هزل گویی جنسی با هم مسابقه گذاشتند. بیش از 10 صفحه با  100 هزار تا یک ونیم میلیون فالور، در بازه زمانی یک ماه، فلسفه ای جدید از حیات جنسی کاربران اینستاگرام در ایران را این گونه برایم آشکارکردند و عجیب آنکه در هرصفحه ، چند نامِ آشنا برایم بود: فارغ التحصیلان دانشگاه های معتبر، کارمندان و مدیران شرکت های دولتی و خصوصی، ورزشکاران، دانشجویان، تاجران و  خانواده های خاصی که به دلیل باورهای مذهبی افراطی یا سیاسی، کمتر ملاقات شان می کنم اما در کمال ناباوری مشتری پروپاقرص آن صفحات بودند و هستند. داستان به همینجا ختم نمی شد، علاوه بر پرورش آذری همسرم و ضربه مهلک به روحیه اش، پیش از آگاهی از اتفاق، خود در حال مطالعه درباره حقوق زنان باردار در ایران  و دیگر کشورها بودم. همچنین بندهای سیاست های جمعیتی را می خواندم و با خود می انگاشتم دست کم به دلیل سه بند از بندهای چهارده گانه، آن هم با گذشت سه سال از ابلاغ سیاست ها، شرایط مناسبی برای سلامت بارداری در کشور حاکم است.

 باردار بودم و داشتم محتوای یک ستون را برای روزنامه جست و جو می کردم؛ ستونی که به زیست یک زن باردار در تهران بپردازد و کاستی ها را به مدیران نشان دهدکه درست همان موقع ستون های سنگین خشونت جنسی هزاران تهرانی و غیرتهرانی روی سرم آوار شد. از لحظه وقوع این خشونت تا هفته ها، تمامی ساعات شبانه روز، دوستان و آشنایان  یا غریبه ها از نقاط مختلف ایران و دیگر کشورها من و خانواده ام را در کامنت ها یا دایرکت ها باخبر می کردند. 

به دلیل تحمل این خشونت سنگین، عارضه ای برای بارداری ام پیش آمد که با مراجعه به پزشک، مجبور به ترک کار و استراحت یک ماهه در منزل شدم. استراحتی که به نظر متخصص، باید بدون واکنش به جریان مخوف جنسی با تمرکز و معنویت طی می شد. همکاران روزنامه نگار بسیاری این مدت همدردی و تاکیدکردند فقط سلامت مادر و نوزاد مهم است. هفته های صعب گذشت و به رغم چندین گزارش به اینستاگرام درباره خشونت جنسی که خود سردمدار مبارزه با آن است، به دلیل تعداد بالای کاربران  صفحات مورد بحث، هیچ اتفاقی نیفتاد. نه پستی حذف نه ادمینی بلاک شد. 

همین الان که می خواهید این صفحه را ورق بزنید نویسنده در حال احتضار روی تخت بیمارستانی در "ام القرای جهان اسلام" در حال ختم بارداری اش است.

 قلب جنین در زمان باروری و سلامتی جسمی مادر، در کشوری که خود را مدافع و موظف به  افزایش جمعیت می داند به دلیل شرایط اجتماعی رقت انگیز، از کار افتاده و یک مادر باید با حق طبیعی و انسانی خود، خداحافظی کند. 

تصمیم گرفتم اکنون که اثر مهلک این خشونت ثابت شده برخلاف دیگر نوشته هایم در روزنامه که به زنان دوردست های ایران می پرداخت به تجربه خود اشاره کنم چرا که هنوز بر اساس سنت ها و باورهای غالب جامعه، بیان مشکلات زنانه، خشونت ها علیه زنان و حتی بیماری های زنان تابو بزرگی به شمار می رود و حال انتظار داریم کودکانمان در جامعه ایمن باشند.

 گذشته از این تجربه که به عنوان یک روزنامه نگار برای گفت و گو با هموطنان فرهیخته، رسانه و خانه صنفی خود را انتخاب کردم، زنانه پیشنهاد می کنم آثار مختلف انتشار خشونت جنسی یا حتی مفاهیم جنسی رکیک در درجامعه و اثر آن بر سیاست های جمعیتی بررسی شود. در بندی از سیاست های جمعیتی به تسهیل ازدواج و پایداری آن اشاره شده است. در بندهای دیگر هم به مهاجرت داخلی، جلوگیری از طلاق، زندگی سالمندان با فرزندانشان، تامین اقتصادی زوج ها و باروری بالاتر از سطح جانشینی. اگر منتقد سیاست های فوق هستید نیز تفاوتی ندارد. کدام زوجی را می شناسید که دست کم یک نفرشان از ترس پناه بردن دیگری به صفحات مستهجن کابوس نداشته باشد؟ 

چه کابوس شکل نگرفتن ازدواج، چه کابوس متلاشی شدن خانواده چه کابوس اعتیاد به مهملات و فرورفتن در مشکلات اقتصادی چه مهاجرت به کشورهای دیگر و  چه ترس از فرزندآوری؟
درعین حال پیشنهاد می شود متولی جوان ارتباطات و فناوری اطلاعات بر  پایش اخلاقی شبکه های مجازی همت ویژه گمارد. باشد که جمعیت آینده این دیار نه با قاتلان و سارقان مال و امنیت و آرامش هموطنان، که با نوع والای انسان افزایش یابد.

آزاده تاج علی/ مهر96. بیمارستان لاله
 

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
رنگ خدا
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
پنجره
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
متون اسلامی
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان