کد خبر: ۱۰۱۶۴
تاریخ انتشار: ۲۶ تير ۱۳۹۸ - ۲۰:۰۹-17 July 2019
چندی پیش یکی از چهره های سیاسی ایرانی نوشت:"ما ایرانی ها به خاطر اینکه مذاکره بلد نبوده ایم دچارِجنگ ها و ویرانی های بزرگی شده ایم."
 برخی در پاسخ وی نوشتند که مشکل ما ایرانی ها "بلد نبودن" مذاکره نیست بلکه ملت ایران از نظر تاریخی به "مذاکره" بدبین است به همین جهت ایرانیان غالباً در انتخاب زمان برای مذاکره مشکل داشته اند.

برداشت‌من اما(با صزف نظر از مذاکرات موفقی هم که در تاریخ داشته ایم) این است که بد بینیِ تاریخیِ ایرانیان به مذاکره،خود زاییده یک عامل "فرهنگی" یعنی "اصالتِ جنگِ سخت" در فرهنگ انقلابی است که غیرت و شجاعت را تنها و تنها در میدانِ "مبارزه سخت‌" تعریف می کند. از این رو است که"مذاکره را به طور مطلق، نوعی"به زانو درآمدن" و"سپر انداختن" و "اسارت" و "ننگ" و حتی "خیانت" می شمارد.

صاحبان چنین فرهنگی هیچگاه به مذاکره تن نمی دهند مگر از باب ضرورت و " اَکلِ میته" آن هم برای تنفس و تجدید قوا برای آغاز نبردی دیگر! چنین بستر فکری اجازه نمی دهد هیچ مذاکره ای در زمان مناسب خود انجام گیرد و طبیعی است که نتایج شوم و بدبینی تاریخی را نیز به بار می آورد.
در طول هشت سال جنگ با عراق نیز، واژه "مذاکره" از منفور ترین واژه ها در میان انقلابیون و رزمندگان بود. گویی هیچگاه وقتش نبود! تا اینکه در حضیض سستی بر سر میز مثلثی شکل مذاکره نشستیم. در چنان وضعیتی بودکه قوی ترین چانه زنی های هیات ایرانی در مذاکرات بی نتیجه می ماند و اگر صدام در باتلاق کویت گرفتار نمی شد، معلوم نبود مذاکرات چه سرانجامی پیدا می کرد؟

آن روزها شنیده شد که "یان الیاسون" نماینده دبیرکل سازمان ملل درباره مذاکراتِ قطعنامه، به طرف ایرانی گفته بود که شما اگرچه "خوب" مذاکره می کنید ولی در این وقتِ "بد" نمی توانید"خوب" نتیجه بگیرید!

حتی هاشمی رفسنجانی نیز تلویحاً به بد زمانی مذاکرات ۵۹۸ در ایران اشاره کرد و ‌پس از آخرین‌مکاتباتش با صدام- که‌منجر به آزادی اسرا شد-گفت: شاید با مذاکره بموقع  وقوع جنگ قابل پیشگیری بوده است. از مذاکره خواهیِ دولت موقت که بگذریم، در اواخر دهه۶۰ سعید رجایی خراسانی نماینده دائم ایران در سازمان ملل و سپس عطاءالله مهاجرانی معاون پارلمانی رئیس جمهور از ‌نخستین چهره های داخلی بودند که با احتیاط از لزوم مذاکره مستقیم با امریکا نوشتند ولی بشدت مورد حمله و توبیخ قرار گرفتند.سرانجام همه دیدیم که ایران بارها با امریکا بر سر میز مذاکره نشست. یعنی ایرانی ها خوب بلدند که "خوب" ‌مذاکره کنند. اما نسبت به آن از نظر عقیدتی (نه فقط تاریخی)بدبین هستند واز این رو است که همیشه دیرتر از وقت، مذاکره‌ می کنند.
برداشتم این است که هر مذاکره ای اگر از وقتِ فضیلتِ خود به تاخیر افتاده باشد، همیشه "زود" است! و هیچگاه زمانِ‌مناسبش فرا نمی رسد! عرب ها در اینگونه موارد این ضرب المثل معروف را به کار می برند:"فی الصیفِ ضیّعتِ اللبن"
 
سید زین العابدین صفوی
 
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
به روایت مذهبی ها
نظرسنجی
منشاء پدیده داعش را چه می دانید؟
ناشی از تفکر وهابی-تکفیری
محصول توطئه غرب و اسرائیل
آخرین اخبار
پربازدیدترین
خبری-تحلیلی
اخلاق و عرفان
سیره علی بن ابیطالب(ع)
سیره رسول الله(ص)
تاریخ صدر اسلام
تاریخ معاصر
زمین
سلامت و تغذیه
نماز و احکام
کتاب و متون مرجع
نظامی
کسب و کار
شیطان و گناهان
روشنفکری دینی
مرگ
آخرالزمان